มองไม่ไหว อดเอ่ยเตือนไม่ได้ว่า “ในเมื่อไม่มีใครรู้ว่าลั่วล่างถูกกลุ่มหุ่นรบเทียนจีจับตัวไป ถ้างั้นก็ไม่สามารถพิสูจน์ยืนยันได้ว่าวันนี้คนที่กวาดล้างศูนย์บัญชาการเทียนจีคือลูกพี่หลานของพวกเรา…”
แววตาของอู่จย่งวาวโรจน์ “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้” อย่างไรก็ตาม เขาก็หมดอาลัยตายอยากขึ้นมาอย่างฉับไว ชี้ช่องโหว่ในนั้นออกมาว่า “แต่ว่ามีอุปกรณ์กล้องวงจรปิดอยู่ทุกที่ในโรงเรียนทหารนะ…”
หานจี้จวินยิ้มหยัน “นายรู้ฝีมือของลูกพี่หลานมากเท่าไหร่กัน ในเมื่อลูกพี่หลานอยากให้นายทำแบบนี้ นายก็ทำแบบนี้ไปเถอะ ไม่มีทางผิดพลาดหรอก”
อู่จย่งพลันนึกถึงตอนอยู่บนยานบิน ลูกพี่หลานเคยควบคุมอุปกรณ์กล้องวงจรปิดได้สำเร็จ แววตาของเขาเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง ตะโกนว่า “ฉันเข้าใจแล้ว!”
เสียงนี้เรียกสายตาเย็นชาจากอีกสามคน หานจี้จวินกล่าวดูถูกด้วยแววตาเย็นชาว่า “ในเมื่อเข้าใจแล้วก็เบาเสียงหน่อยสิ นายอยากดึงดูดความสนใจของทุกคน เปิดเผยหลักฐานว่าลูกพี่หลานไม่ได้อยู่ที่นี่หรือไง?”
อู่จย่งโดนหานจี้จวินเอ่ยเหน็บแหนมด้วยสายตาเย็นเยียบก็ไม่ได้โมโห ในเมื่อความสงสัยในใจเขามีคำตอบแล้ว เขาก็สามารถเล่นไพ่ด้วยความวางใจได้แล้ว
……
เมื่อหลิงหลานออกมาจากหน้าประตูก็เอ่ยถามเสี่ยวซื่อในห้วงจิตใจว่า “ศูนย์บัญชาการเทียนจีไปทางไหน”
เสี่ยวซื่อโยนแผนที่ให้เธอทันที แสดงสัญลักษณ์บ่งบอกตำแหน่งที่หลิงหลานอยู่ รวมถึงใช้ธงสีแดงบ่งบอกตำแหน่งของจุดหมายปลายทาง ก
