บทที่ 211 ปริศนาแห่งการกลับชาติมาเกิดของจงกวง
หนึ่งวันถัดมา
ลวี่หยางซึ่งจิตใจแจ่มกระจ่างเดินออกจากห้องปิดด่าน เหลือบมองเฉินซิ่นอันที่หน้าซีดเซียวแทบจะอาเจียนออกมา ธงหมื่นวิญญาณสะบัดคราหนึ่ง ก็เก็บมันเข้าไป
นอกห้องปิดด่าน เจินเหรินอิ๋นซานยืนรออยู่นานแล้ว
“ทำให้ศิษย์พี่รอนานเสียแล้ว”
“หาได้เป็นไร”
เจินเหรินอิ๋นซานเหลือบมองลวี่หยางด้วยแววตาพิกล เอ่ยด้วยใจจริงว่า “ในตอนนั้นท่านพี่ใหญ่ไม่ได้มองเจ้าผิดไปโดยแท้ สมกับที่จะเป็นเสาหลักแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์”
มีรูปแบบของปรมาจารย์!
“ชมเกินไปแล้ว ชมเกินไปแล้ว” ลวี่หยางโบกมืออย่างถ่อมตน รีบวกกลับเข้าเรื่อง “ข้าสืบความของแคว้นชิ่งจนแจ่มชัดแล้ว มีทั้งด้านดีและด้านร้าย”
“ด้านดีคือ แคว้นชิ่งนั้นเป็นเพียงแผ่นดินเล็ก ประชาราษฎร์ใต้ปกครองมีไม่ถึงล้านคน อำนาจขุนนางต่อการสนับสนุนลมปราณจึงจำกัดยิ่ง ต่อให้ระดมพลังทั่วทั้งแผ่นดิน ก็เลี้ยงดูได้เพียงเจินเหรินขั้นปลายรวมรากฐานเพียงหนึ่งคน อีกทั้งต้องแลกด้วยการที่ขุนนางทั้งหลายต้องสูญเสียความพิสดารของตนไปทั้งหมด”
“ด้านร้ายคือ…พวกมันรู้เรื่องของอาจารย์ลุงจงกวงแล้ว”
เจินเหรินอิ๋นซานได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าช้า ๆ “การแสวงรวมโอสถของพี่ใหญ่หาใช่สิ่งปิดบังง่าย การกลับกฎแห่งผลแห่งมรรคเป็นเรื่องใหญ่ยิ่ง มิอาจปิดซ่อนนานอยู่แล้ว”
“โชคดีที่ร่างกลับชาติของพี่ใหญ่ยังไม่ถูกเปิดโปง”
“ด้วยพลังของพี่ใหญ่ เพียงได้กลับชาติมาก็จะไร้ซ
