ียนด้วยกันกับเซี่ยอี๋มาตลอด
วันนี้เซี่ยอี๋กำลังคิดจะกลับไปที่บ้านพักด้วยกันกับลั่วล่างแต่เขาก็ถูกเพื่อนร่วมชั้นที่มีธุระกะทันหันเรียกตัวไว้ เดิมทีลั่วล่างคิดจะรอเซี่ยอี๋ แต่ไม่นึกเลยว่าตอนนี้เอง เขาได้รับข้อความที่ศูนย์รักษาส่งมา ทำให้เขารีบไปที่ศูนย์วิจัยแพทย์ทหารเพื่อทำการตรวจซ้ำ
ในใจลั่วล่างรู้สึกว่ามันแปลกๆ อยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าตอนที่เขาหายดี หลี่ซื่ออวี๋เอ่ยกับเขาด้วยสีหน้าบูดบึ้งมากว่า ‘นายไสหัวไปได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องมาที่นี่อีกแล้ว!’ ทำไมตอนนี้ถึงให้เขากลับไปตรวจซ้ำอีกล่ะ?
ลั่วล่างแค่แปลกใจเล็กน้อยไปชั่วขณะเท่านั้น แต่ก็ยังตัดสินใจไปสักครั้ง ไม่ว่าจะต้องตรวจซ้ำหรือไม่ ไปแล้วก็จะรู้ได้เองว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ดังนั้นเขาก็เลยบอกลาเซี่ยอี๋ เดินไปก่อนคนเดียว
ลั่วล่างมาถึงป้ายรถประจำทางโฮเวอร์คาร์ที่อยู่ใกล้กับเขามากที่สุดและเตรียมตัวนั่งรถไป โรงเรียนทหารก็เหมือนกับเมืองแห่งหนึ่ง อาศัยสองขาเดินไปไม่มีทางไปถึงได้หากไม่ใช้เวลาหนึ่งหรือสองชั่วโมง ลั่วล่างย่อมเลือกยานพาหนะเพื่ออำนวยความสะดวกอยู่แล้ว
โฮเวอร์คาร์พาเขามาที่หน้าประตูของศูนย์วิจัยแพทย์ทหาร เขาเพิ่งจะลงจากรถก็เห็นรุ่นพี่ชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินคนหนึ่งที่อยู่หน้าประตูเดินเข้ามาต้อนรับเขา เอ่ยถามว่า “ลั่วล่างใช่ไหม?”
ลั่วล่างผงกศีรษะกล่าวว่า “ใช่แล้ว คือฉันเอง!”
“นักเรียนดีเด่นหลี่ให้ฉันพานายไปที่ศูนย์ตรวจสอบ รบกวนตามฉันมา” ร
