สิ่งที่สะท้อนความยินดีปรีดาของกลุ่มนักเรียนใหม่คือคนของเหลยถิงที่ทำหน้าทะมึน คนของเหลยถิงยังไม่กล้าทำใจเชื่อบทสรุปนี้ พวกเขาไม่กล้าเชื่อว่าสุดท้ายเหลยถิงจะพ่ายแพ้การเดิมพันครั้งนี้…ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่เหลยถิงไม่เคยลิ้มรสความพ่ายแพ้ ทว่าคราวนี้กลับทำให้พวกเขาได้ลิ้มรสมัน รสชาตินี้ย่อมรับได้ยากอยู่แล้ว
หลินจื้อตงมองไปยังรอบๆ เวทีประลองที่แทบจะถูกกลุ่มนักเรียนใหม่ล้อมรอบด้วยสีหน้าย่ำแย่ เขารู้ดีว่าช่วงเวลาต่อมาคืองานฉลองของผู้ชนะ ที่นี่ไม่ที่สำหรับเหลยถิงแล้ว และเขาก็ไม่อยากให้เหลยถิงขายหน้าต่อไปแล้วด้วย
ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง เขาต้องใคร่ครวญดีๆ ว่าจะอธิบายให้หัวหน้าเฉียวฟังอย่างไรดี…การพ่ายแพ้ในครั้งนี้ย่อมทำลายชื่อเสียงของเหลยถิงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน อย่างไรเสียคนที่พวกเขาพ่ายแพ้ก็คือพวกนักเรียนใหม่ที่เพิ่งเข้าโรงเรียนทหาร
หลินจื้อตงคล้ายกับสัมผัสได้ถึงโทสะที่พุ่งทะยานของราชันสายฟ้า ร่างกายก็อดสั่นระริกไม่ได้ ผ่านไปไม่นาน หลินจื้อตงที่ใจเย็นลงแล้วค่อยกัดฟันเอ่ยด้วยเสียงคับแค้นใจว่า “พวกเราไป!”
สิ้นเสียงเสียงนี้ บรรดาสมาชิกของกลุ่มหุ่นรบเหลยถิงที่รู้สึกมานานแล้วว่าไม่มีหน้าให้อยู่ที่นี่ต่อก็รีบออกไปจากหอต่อสู้อย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าตอนที่พวกเขาจากไปก็ได้ยินคนมากมายส่งเสียงโห่อย่างรุนแรงออกมา ในนั้นมีคนของกลุ่มนักเรียนใหม่ และก็มีคนของกลุ่มอำนาจอื่นๆ ด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ผู้สนับสนุ
