ฮั่วเจิ้นอวี่ไม่กล่าวอะไร ทว่าใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย นี่เป็นเรื่องเดียวที่เขาสามารถทำให้เนี่ยเฟิงหมิง วางรากฐานเพื่อเขาให้ดีก่อนที่เขาจะเข้าสู่กองพล หลังจากนั้นทีมของพวกเขาค่อยรวมกลุ่มกันอีกครั้ง ต่อสู้สร้างผลงานที่ยอดเยี่ยมด้วยกัน สุดท้ายก็ค่อยไปหาหลิงหลาน ล้างความแค้นอย่างลึกล้ำในวันนี้
…….
เวลานี้หลี่ซื่ออวี๋ที่อยู่ในบ็อกซ์เห็นบทสรุปของเรื่องราว เหล่านักเรียนใหม่กรูกันไปที่เวทีประลอง เขาก็หันหน้ามาเอ่ยกับอวิ๋นซิวว่า “พวกเราไปกันเถอะ”
อวิ๋นซิวได้ยินคำกล่าวก็เอ่ยอย่างตกตะลึงว่า “ฮะ? ไปตอนนี้เลยเหรอ?”
ควรรู้เอาไว้ว่า ตอนนี้เป็นเวลาที่คนออกไปจากสนามประลองมากที่สุด ก่อนหน้านี้หลี่ซื่ออวี๋จะรอครึ่งชั่วโมงก่อน ให้ทีมส่วนใหญ่จากไปแล้วถึงค่อยออกไป ทำไมครั้งนี้ถึงรีบร้อนออกไปขนาดนี้ล่ะ?
“ฉันต้องไปที่ศูนย์รักษา ดูว่าน้องชายโง่เง่าของฉันยังขยับตัวได้หรือเปล่า…” หลี่ซื่ออวี๋อธิบาย
“ฮะ นายมีความรักใคร่ปรองดองต่อพี่น้องขนาดนี้เลยเหรอ?” อวิ๋นซิวไม่เชื่อคำอธิบายของหลี่ซื่ออวี๋เลยสักนิด
หลี่ซื่ออวี๋ถลึงตาใส่อวิ๋นซิวทันที เขาต้องมีความรักใคร่ปรองดองต่อพี่น้องมากอยู่แล้ว เพียงแต่ความรักใคร่ปรองดองต่อพี่น้องของเขามอบให้ญาติผู้พี่คนโตของเขาเท่านั้น
อวิ๋นซิวเห็นหลี่ซื่ออวี๋ถลึงตาใส่อย่างดุดันก็รีบยกมือยอมแพ้ บ่งบอกว่าเขาไม่พูดอะไรอีกแล้ว ตามหลี่ซื่ออวี๋ออกไปจากบ็อกซ์ด้วยความเชื่อฟัง
……
จ้าว
