ารโจมตีของพลังสายที่สี่นี้ สีหน้าของเขาพลันซีดเผือด เขาใช้พลังภายในร่างจนถึงขีดสูงสุดแล้ว ไม่มีพลังเหลือมาต้านรับพลังสายที่สี่ที่โผล่ออกมานี้อีกต่อไป…
หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียง ‘ผัวะ!’ ‘ผัวะ!’ ‘ผัวะ!’ ดังขึ้นหลายครั้ง แขนของฮั่วเจิ้นอวี่พลันปริออกมา แขนทั้งข้างเหมือนกับตะแกรงก็ไม่ปาน ริ้วเลือดนับไม่ถ้วนปริออกมาจากส่วนต่างๆ ในนี้ยังมีเสียงกระดูกแขนหักนับไม่ถ้วนปะปนอยู่ด้วย
แขนของฮั่วเจิ้นอวี่ถูกทำลายทันทีเพราะพลังสายที่สี่นี้ ทว่าการโจมตีไม่ได้หยุดเพียงแค่ตรงนี้ ต่อมาฮั่วเจิ้นอวี่ก็ถูกซัดกระเด็นลอยออกไป ส่งเสียง ‘พรวด!’ กลางอากาศ เลือดสดๆ คำหนึ่งกระอักออกมาจากปากเขา
หลิงหลานเห็นดังนั้นก็เก็บหมัด คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สีแดงเลือดฝาดบนใบหน้าหายไปก่อนจะเปลี่ยนเป็นขาวซีดในพริบตา เนื่องจากเธอประเมินน้อยไป ทำให้เธอฝืนโคจรหมัดหนึ่งนิ้วขั้นสี่แล้วโดนพลังสะท้อนกลับจนเธอได้รับบาดเจ็บภายในเล็กน้อย
คราวนี้ทำให้หลิงหลานได้รับบทเรียนนิดหน่อยแล้ว นั่นก็คือไม่อาจดูถูกคู่ต่อสู้คนไหนได้ในขณะต่อสู้ ต้องต่อสู้อย่างสุดความสามารถ ไม่อย่างนั้นจะถูกฝ่ายตรงข้ามพลิกสถานการณ์กลับได้ง่ายมาก
‘ฉันเปลี่ยนเป็นหยิ่งจองหองพอใจในตัวเองแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?’ หลิงหลานอดดูหมิ่นตัวเองในใจไม่ได้ นิสัยรอบคอบระมัดระวังแต่เดิมกำลังค่อยๆ หายไปนับตั้งแต่ที่รู้ว่าคุณพ่อหลิงเซียวยังไม่ตาย นี่ไม่ใช่ปรากฎการณ์ที่ดีเลย
