ไป! ความสามารถของฝ่ายตรงข้ามไม่ได้อ่อนแอเลย แต่ฉันประเมินดูแล้วว่าเขาน่าจะด้อยกว่าเฟิงหมิงหนึ่งขั้นเล็กๆ…”
“ลูกพี่ฮั่วมองออกแล้วเหรอครับ?” ดวงหน้าของหลินจื้อตงเผยความประหลาดแกมยินดี ขอเพียงไม่ได้แข็งแกร่งกว่ารุ่นพี่เฟิงหมิง เขาก็ไม่กลัวแล้ว
“อื้อ ตำแหน่งที่ฝ่ายตรงข้ามโจมตีคือจุดอ่อนของกระบวนท่าเฟิงหมิงทั้งนั้น ทำให้เฟิงหมิงต่อสู้ยากมาก” หัวคิ้วของลูกพี่ฮั่วยังไม่คลายออก “ฝ่ายตรงข้ามเหมือนกับรู้กระบวนท่าต่อสู้ของเฟิงหมิงดีมาก…ทำให้เฟิงหมิงถูกคุมไว้ทุกด้าน แต่ว่าต่อให้เป็นแบบนี้ ฝ่ายตรงข้ามก็เอาชนะเฟิงหมิงไม่ได้เหมือนกัน อาศัยแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็รู้ว่าความสามารถของฝ่ายตรงข้ามด้อยกว่าเฟิงหมิง ไม่อย่างนั้นเฟิงหมิงอาจจะต่อสู้ลำบากกว่านี้แล้ว”
“ถ้างั้นรุ่นพี่เฟิงหมิงจะพลิกสถานการณ์ได้เมื่อไหร่ครับ?” ระดับขอบเขตการต่อสู้หลินจื้อตงต่ำมากเกินไป ดูสถานการณ์ไม่ออกจริงๆ ได้แต่สอบถามลูกพี่ฮั่วอีกครั้ง
ลูกพี่ฮั่วตอบกลับว่า “อดทนรอต่อไปอีกสักพัก น่าจะใกล้แล้วล่ะ” คำพูดเพิ่งจะถูกกล่าวออกมา ทันใดนั้นลูกพี่ฮั่วก็เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า “ไม่ต้องรอแล้ว เฟิงหมิงพลิกสถานการณ์แล้ว น่าจะจัดการคู่ต่อสู้ได้เร็วๆ นี้แหละ”
เวลานี้ลูกพี่ฮั่วเพิ่งดูออกว่าสถานการณ์โน้มเอียงไปทางเฟิงหมิง เวลาในการตัดสินของเขาล่าช้ากว่าหลิงหลานอย่างชัดเจน เห็นได้ว่าสายตาของลูกพี่ฮั่วสู้หลิงหลานไม่ได้เลย
อย่างไรก็ตาม ลูกพี่ฮ
