จริง เพียงแค่จ้องแสงกระบี่ก็แล่นเข้ามาในร่างเช่นนี้ หากถูกลวี่หยางฟาดลงมาจริง เกรงว่าคงถึงตายแน่แท้!
เพียงแวบเดียวในห้วงพริบตานั้น สิ่งเดียวที่ต้วนเต๋อถงจื่อคิดถึงได้…
ทันใดนั้น ที่มือเขาก็ปรากฏกระบี่วิเศษสีโลหิตเล่มหนึ่ง แสงกระบี่ก็กระจ่างขึ้นในบัดดล ขวางกั้นคมกระบี่ที่ลวี่หยางปลดปล่อยออกมา!
กระบี่อเวจี!
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าปีศาจ! ที่สุดแล้วเจ้าก็วางแผนสู้ฟ้าไม่ได้อยู่ดี!”
ขณะนั้นเอง ต้วนเต๋อทงจื่อกลับเปี่ยมล้นด้วยความยินดี “เจ้าคงไม่เคยนึกฝันมาก่อนกระมังว่า สมบัติวิเศษที่เดิมทีคิดจะใช้วางกับดักข้ากลับกลายมาเป็นของช่วยชีวิตข้าแทน!”
ในเมื่อมีสมบัติกระบี่วิเศษอยู่ในมือ เขายังจะกลัวสิ่งใดอีก?
ต่อให้ลวี่หยางจะฟาดฟันมาก็ตาม เขาเองก็สามารถต้านกลับด้วยหนึ่งกระบี่ เช่นนี้ต่อให้ตกเป็นรอง ต่อให้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ ก็หาได้ถึงกับถูกฟาดจนเศียรขาดไม่
คิดได้ดังนั้น ต้วนเต๋อทงจื่อก็เร่งเร้ากำลังในร่าง เทกระจายลมปราณใส่กระบี่เต็มแรง
ส่วนกระบี่อเวจี ก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นอสูรกินทองคำ กวาดกลืนลมปราณของต้วนเต๋ออย่างคลุ้มคลั่ง แสงกระบี่ที่แผ่ออกมาก็ยิ่งใหญ่โอฬารยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงพริบตาเท่านั้น!
วินาทีถัดมา เจินเหรินห้าธาตุก็คลี่ร่มห้าธาตุขึ้นอีกครั้ง ขวางขัดพวกอิ๋นซาน ส่วนอีกหลายคนก็กรูกันเข้ามาช่วยต้วนเต๋อทงจื่อ!
“ฆ่า!”
ฉับพลัน เหล่าเจินเหรินทั้งหกก็ร่วมมือกันอีกครา แสงพลังเวทราวคลื่นเหม
