แข้งตนเอง วิชาเทพที่เขาฝึกนั้น ไหนเลยจะมีช่องโหว่เยี่ยงจอมยุทธ์เร่ร่อนทั่วไป
เพียงเสี้ยวลมหายใจต่อมา ก็เห็นต้วนเต๋อถงจื่อบิดกายกลางอากาศในทันที
“เคลื่อนทั่วหล้า!”
วิชาเทพสืบสายเลือดนี้ ณ ตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์นั้นสังกัด “เจาเอียง” จัดเป็นเวทธาตุน้ำกุ่ย และยังเป็นวิชาหลบหนีชั้นยอด ที่อาศัยพลังแผ่นดินและไม้เบิกทางเพื่อแปรกายเร้นไป
เมื่อเอ่ยคำ วิชาก็สำแดงทันที ต้วนเต๋อถงจื่อจึงเตรียมจะหลบหนีอย่างไม่ลังเล
แต่แล้ว…ก้าวแรกยังไม่ทันเหยียบออก ร่างเขากลับพลันหยุดนิ่งดุจถูกสายใยพันธนาการ ตาพร่ามองเห็นดั่งมีขุนเขาใหญ่หล่นใส่จากฟากฟ้า พลังเวทอันเจิดจรัสรอบตัวก็พลันมลายสิ้น
โอบอุ้มบรรพต!
วิชาแปลกพิสดารซึ่งสามารถผนึกวิชาเทพหนึ่งสายของศัตรูไม่ว่าจะเป็นวิชาเทพประจำตนหรือวิชาสืบสายเลือด โดยไม่ต้องอาศัยเงื่อนไขใด ยามสำแดงขึ้นแทบจะในบัดดล ก็ต้อนให้ต้วนเต๋อถงจื่อตกอยู่ในห้วงอันตรายยิ่งกว่าเดิม
ณ ระหว่างหว่างคิ้วของลวี่หยาง แสงจิตหนึ่งก็ลอยเด่นขึ้นแล้ว
กระบี่ลูกกลอนทางช้างเผือก!
ของสิ่งนี้คือมรดกที่เยี่ยซิงเฟิงแห่งนิกายกระบี่หยกมอบให้เขาไว้ก่อนมรณา แม้ภายในจะบอบช้ำยับเยิน กลไกสามสายที่สลักไว้เหลือเพียงเคล็ด “ทลายสิ่งขวาง” ทว่าความคมกริบหาได้ลดลงไม่
แสงกระบี่สาดส่องออกมา ก็เห็นต้วนเต๋อถงจื่อหลับตาปี๋โดยไม่รู้ตัว ดวงตาถูกแสงกระบี่แทงจนชุ่มไปด้วยน้ำตา ผิวกายแสบราวถูกเข็มแทงเข้าเนื้อ ทั้งที่ยังมิได้ปะทะกัน
