ะลึงงัน เขาไม่รู้ได้ยังไง?
“หมัดหนึ่งนิ้วเป็นเคล็ดวิชาของตระกูลลั่ว ย่อมต้องมีท่าไม้ตายอยู่แล้วสิ” หลิงหลานตอบ
หมัดหนึ่งนิ้วถูกบรรดาอาจารย์ของมิติการเรียนรู้พัฒนาออกมาจนถึงเก้ารูปแบบแล้ว กลุ่มหลิงหลานเรียนรู้รูปแบบที่สามของหมัดหนึ่งนิ้วรวมถึงกระบวนท่าก่อนหน้านี้แล้ว แต่หลิงหลานคิดว่ากระบวนท่าชุดหมัดหนึ่งนิ้วกำเนิดจากวิถีหมัดหนึ่งนิ้วซึ่งเป็นวิชาที่สืบทอดกันมาของตระกูลลั่ว ดังนั้นเธอจึงสอนรูปแบบที่สี่ของหมัดหนึ่งนิ้วให้ลั่วล่างเป็นพิเศษ ยืนยันว่าหมัดหนึ่งนิ้วยังคงเป็นวิชาของตระกูลลั่ว มีท่าไม้ตายมากกว่าคนอื่นหนึ่งท่าตลอดไป
ฉีหลงฟังแล้วก็เห็นด้วย ไม่ได้กวนใจเรื่องนี้อีก นี่ก็เป็นข้อดีของฉีหลง รู้จักบันยะบันยัง ไม่ได้ดึงดันขอสิ่งที่ไม่ใช่ของตน
ฉีย่าที่อยู่บนเวทีประลองลุกขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองลั่วล่างอย่างคั่งแค้น เขารู้ว่าเขาทำตัวน่าอับอายต่อหน้าทุกคน แต่ว่าคนที่ทำให้เกิดทุกอย่างนี้คือไอ้เด็กน่ารังเกียจตรงหน้านี่ ในใจเขาร่ำร้องอย่างบ้าคลั่ง อยากสังหารลั่วล่างเพื่อระบายความแค้นในใจเขา
สายตาของลั่วล่างสบกับสายตาของฉีย่า แววตาเฉยชานั้นทำให้ฉีย่าหนาวเหน็บไปทั่วทั้งร่าง สมองที่เดิมทีถูกไฟโทสะครอบงำพลันแจ่มใสขึ้นมา เนื่องจากเขารู้สึกถึงอันตรายอย่างหนึ่ง ถึงขนาดที่เขาสัมผัสจิตสังหารที่จางสุดขีดได้จากร่างของฝ่ายตรงข้ามอีกด้วย หรือว่าอีกฝ่ายก็อยากสังหารเขาเหมือนกัน?
นี่มันเป็นไ
