ได้ ฉันจะประกาศผู้ชนะของการประลองรอบนี้”
ทั้งสองฝ่ายได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน แต่พันเอกถังอวี้ไม่คิดจะไปถามลั่วล่าง เนื่องจากเขาเชื่อว่า ขอเพียงเจ้าหนูลั่วล่างคนนั้นมีลมหายใจอยู่ เขาย่อมประลองต่อไป นี่ถึงจะเป็นการปฏิบัติที่ทหารตามมาตรฐานควรมี เทียบกับลั่วล่างแล้ว ฉีย่าปีห้าคนนี้ตื่นตระหนกตกใจมากเกินไปแล้ว
ฉีย่ารู้สึกแค่เพียงเหมือนกับมีสว่านเจาะเข้าไปในข้อเท้าขวาของตัวเอง ความเจ็บปวดนี้ยากจะทานทนจริงๆ ฉีย่าไม่จำเป็นต้องพูดก็รู้ว่าจะต้องโดนกระบวนท่าลับของฝ่ายตรงข้ามแน่นอน ในใจยิ่งเจ็บแค้นลั่วล่างอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เวลานี้ได้ยินกรรมการถังอวี้เอ่ยถามแบบนี้ เขาจะยอมแพ้เองได้ที่ไหน ดังนั้นจึงฝืนข่มกลั้นความเจ็บปวดแสนสาหัสตอบกลับไปว่า “ผมสู้ได้ครับ!”
ฉีย่ากล่าวจบก็ค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากพื้น ฉากนี้ได้รับเสียงปรบมือจากนักเรียนที่ชมการประลอง ถึงแม้ก่อนหน้านี้ฉีย่าจะทำผลงานได้ย่ำแย่มาก ทว่าตอนนี้เขาคือนักเรียนทหารตามมาตรฐานอย่างไม่ต้องสงสัย ได้รับการยอมรับจากนักเรียนส่วนหนึ่ง
ฉีหลงเห็นฉากนี้ก็อดยิ้มบางๆ ขึ้นมาไม่ได้ เขาเอ่ยกับหลิงหลานเสียงเบาว่า “ลูกพี่ ดูเหมือนลั่วล่างจะแอบลงมือโหดเหี้ยมเอาเองนะ” เขาลูบคางเอ่ยอย่างคาดเดาว่า “ท่าที่ใช้คือกระบวนท่าไหนกัน? รูปแบบที่สามของหมัดหนึ่งนิ้ว?”
หลิงหลานตอบกลับทันทีว่า “ไม่ใช่ เป็นรูปแบบที่สี่ของหมัดหนึ่งนิ้ว”
“ฮะ มีกระบวนท่านี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” ฉีหลงต
