ยินดีให้ความได้เปรียบนี้หายไปกันล่ะ ดังนั้นก็เห็นร่างพวกเขาสองคนหนึ่งรุดขึ้นหน้า หนึ่งถอยหลังอยู่บนเวทีประลอง วิ่งทะยานวนเวทีประลองอย่างรวดเร็ว เนื่องจากความเร็วฉับไวอย่างยิ่งยวด ในสายตาของนักเรียนที่ชมการต่อสู้จึงปรากฏเงาเบลอเป็นสายๆ
หลินจื้อตงเห็นฉากนี้ก็อดแค่นเสียงเย็นไม่ได้และเอ่ยว่า “ไม่นึกเลยว่าฉันจะเดาถูก ฝ่ายตรงข้ามคิดจะใช้แผนเถียนจี้แข่งม้าตามที่คาดไว้เลย…ดีนะที่ฉันป้องกันไว้ ไม่อย่างนั้นอาจจะโดนอีกฝ่ายคว้าชัยชนะรอบแรกได้จริงๆ” ถ้าหากเขาส่งคนที่อ่อนแอที่สุดในทีมออกไปซึ่งมีความสามารถสูงกว่าอีกฝ่ายไม่เท่าไหร่ เวลานั้นเกรงว่ายากจะคาดเดาแพ้ชนะแล้ว แต่ว่าตอนนี้ชัยชนะเป็นของพวกเขาแน่นอน…ถึงแม้ความสามารถด้านการต่อสู้ของหลินจื้อตงจะไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก แต่เขาเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของฉีย่า เขาไม่แพ้ให้กับนักเรียนใหม่ปีหนึ่งแน่นอน
ฉีย่าที่อยู่บนเวทีประลองเห็นว่าต่อให้เขาถอยอีกยังไง ฝ่ายตรงข้ามก็เกาะติดเขาเหมือนกับขนมหนิวผีถัง[1]ไม่สามารถเว้นระยะห่างได้เลย เขารู้สึกว่าตัวเองทำแบบนี้ดูน่าขายหน้าแล้ว ในใจก็ผุดโทสะขึ้น ลั่วล่างที่เขาดูถูกในตอนแรกทำให้เขาเกลียดชังขึ้นมาอย่างลึกล้ำ…เขาจะต้องมอบบทเรียนที่โหดร้ายให้ไอ้เด็กน่ารังเกียจตรงหน้านี้ให้ได้
ต่อให้ตอนนี้ความได้เปรียบถูกยึดไปจนหมด ทว่าอาศัยความสามารถของเขาก็ยังเอาชนะฝ่ายตรงข้ามได้
ฉีย่าที่มั่นใจในตัวเองแน่นอนไม่อยากถอยอีกต่อไปแล้ว
