ดังนั้นเขาจึงหยุดฝีเท้าฉับพลัน ปากแผดเสียงดังลั่น พลังปราณในร่างกายรวมตัวอย่างเร็วไวก่อนจะไหลทะลักไปที่มือขวาของตัวเอง และฝ่ามือข้างขวานั้นก็เข้าไปรับการโจมตีของลั่วล่างอย่างดุดัน
“มาได้ดี!” ลั่วล่างเห็นฝ่ายตรงข้ามหยุดวิ่งไม่ถอยต่อ ฝืนโคจรพลังมาปะทะกับเขา ดังนั้นจึงตะโกนเสียงดังลั่น หมัดขวาที่สั่งสมพลังรอคอยอยู่นานแล้วโจมตีเข้าไปอย่างรุนแรง
การเคลื่อนไหวนี้ของลั่วล่างคล้ายกับละเมิดคำสั่งของหลิงหลานในตอนแรก แต่ลั่วล่างไม่คิดว่าตัวเองทำผิด เนื่องจากเขาฉวยโอกาสคว้าความได้เปรียบในตอนแรกเพราะการดูถูกของอีกฝ่าย กอปรกับฝ่ายตรงข้ามรีบร้อนหยุดแล้วออกกระบวนท่า พลังที่โคจรย่อมไม่ได้เต็มเปี่ยมเหมือนอย่างของเขา ดังนั้นลั่วล่างคิดว่า ต่อให้ปะทะกับกระบวนท่านี้ เขาไม่มีทางเสียเปรียบ ถึงขนาดที่มีความเป็นไปได้สูงว่าจะยึดความได้เปรียบมาได้
ดังนั้นก็เห็นกำปั้นและฝ่ามือจู่โจมใส่กันอย่างดุดัน เสียงโจมตีดังอื้ออึงขึ้นบนเวทีประลอง พายุไร้รูปร่างแผ่ออกจากตัวลั่วล่างและฉีย่าไปยังรอบๆ บริเวณ
อย่างไรก็ตามขอบเวทีประลองของพวกเขามีอุปกรณ์ดูดซับพลัง ด้วยเหตุนี้เองนักเรียนที่นั่งอยู่ด้านล่างไม่รู้สึกถึงพลังแฝงสายนี้เลย แต่ว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ ทุกคนต่างรู้ว่าการโจมตีนี้ย่อมไม่ได้เรียบง่ายสบายๆเหมือนที่แสดงให้เห็นแน่นอน
ทั้งคู่แข็งทื่อไปหลายวินาที อาจจะสามวินาทีหรือว่าอาจจะแค่วินาทีเดียว ทั้งสองคนพลันทยอยกันกระเด็น
