ยแล้วค่อยประกาศออกมา ทำให้หลิงหลานเคว้งคว้างไปโดยสิ้นเชิง
“ลูกพี่ เธอลืมไปแล้วเหรอว่าเธอยังมีฉันนะ?” ขณะที่หลิงหลานกำลังกลัดกลุ้มนั้น เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงจิตใจก็กระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด เริ่มร้องตะโกนยกใหญ่ เขาต้องหงุดหงิดอยู่แล้วสิ ทำไมลูกพี่ถึงลืมตัวตนของเขาในช่วงเวลาสำคัญตลอดเลย? ควรรู้ไว้ว่าเขาเป็นอุปกรณ์โกงที่ใช้ดีที่สุดนะ…
“ถุยๆๆ เมื่อตะกี้อะไรเข้ามาในความคิดมั่วๆ เนี่ย? ฉัน…เสี่ยวซื่อเป็นเด็กหนุ่มที่มีคุณธรรมห้าประการ[1]นะ ไม่ทำเรื่องขี้โกงไร้รสนิยมแบบนั้นอยู่แล้ว” เสี่ยวซื่อส่ายหน้าพลางตกแต่งการกระทำของตัวเองให้ดูดีขึ้นมาอย่างไร้ขีดจำกัด “พวกเรากำลังทำสงครามข้อมูลครั้งยิ่งใหญ่ คาดเดาแผนการของศัตรูล่วงหน้าได้ถึงจะเป็นเสาหลักแห่งชัยชนะ ดังนั้นวิธีการทุกอย่างต่างทำเพื่อเป้าหมายสุดท้าย! ประวัติศาสตร์ถูกเขียนโดยผู้ชนะ!” ล่าสุดเสี่ยวซื่อติดเรื่องราวเกี่ยวกับทหาร และไม่รู้ว่าเขาขโมยข้อความมาจากที่ไหน…
เสี่ยวซื่อยังคงดึงข้อความมาพรรณนาความยิ่งใหญ่ของการกระทำตัวเอง ทว่าแววตาของหลิงหลานกลับส่องประกลายฉับพลันเพราะการเตือนสติของเสี่ยวซื่อ ใช่แล้ว เธอลืมไปได้ยังไงว่าเสี่ยวซื่อเป็นเทพในโลกเสมือนจริง? อยากรู้รายชื่อที่ฝ่ายตรงข้ามกรอกเข้าไป ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องง่ายๆ เหรอ? หวังเพียงแต่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะไม่ได้เลือกในตอนวินาทีสุดท้าย ไม่อย่างนั้น ต่อให้เสี่ยวซื่อรู้ เธอก็ไม่มีเวลาใส่ชื่อคนท