สู้ด้านล่างที่ตีใส่หน้า พวกเขาต่างรู้สึกว่าต้องเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว พวกเขาคิดว่าเหลยถิงย่อมกลายเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายตามที่คาดไว้แน่นอน เพียงแต่มีคนที่อยู่ในบ็อกซ์มุมหนึ่งรู้สึกเป็นกังวลแทนกลุ่มนักเรียนใหม่
“เชี่ย คนทั้งสนามเชียร์เหลยถิงกันหมด ไม่มีใครเห็นว่ากลุ่มนักเรียนใหม่จะชนะได้เลย พูดตามตรงนะ ฉันก็ไม่คิดว่ากลุ่มนักเรียนใหม่จะมีความหวังสักนิดเหมือนกัน ฉันอยากพูดว่า สมองญาติผู้น้องของนายถูกยิงมาก่อนหรือเปล่า ถึงได้กล้ารับจดหมายท้าประลองของเหลยถิง?” เด็กหนุ่มหน้าเด็กในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินคนหนึ่งในบ็อกซ์นั้นฟาดที่วางแขนของโซฟาฉับพลัน ใบหน้าดูเหมือนกับเจ็บแค้นที่ไม่ลุกขึ้นสู้
คนในชุดเครื่องแบบสีขาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าหน้าจอกำลังหันหลังให้กับชายหน้าเด็ก ท่ายืนของเขาดูองอาจผึ่งผาย มือข้างหนึ่งจับขอบหน้าจอไว้เบาๆ ตอบอย่างเฉยชาโดยที่ไม่หันหน้ากลับมาว่า “รับก็รับไปแล้ว อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันเห็นได้ว่าน้องชายที่อยากได้สิทธิ์สืบทอดอันดับหนึ่งคนนี้ก้าวหน้าไปมากเท่าไหร่แล้ว”
“เพราะเรื่องนี้เหรอ? นายถึงได้ออกมาจากห้องทดลองของนายเป็นครั้งแรก มาดูการประลองที่ถูกกำหนดว่าต้องแพ้แน่นอนเนี่ยนะ?” ชายหน้าเด็กเอ่ยด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เขารู้ว่านับตั้งแต่ที่เพื่อนสนิทของเขาสอบเข้าโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งและเลือกภาควิชาวิจัยการแพทย์ทหารแล้ว เขาก็เหมือนกับภูตผีก็ไม่ปาน เอาแต่ติดตามพวกอาจารย์อยู่ในห้องทดล
