ช่เหรอ? บางทีหลี่อิงเจี๋ยอาจจะเป็นผู้รับการทดลองที่เหมาะสมก็ได้
ตอนนี้เอง หลี่อิงเจี๋ยที่เชิดคางทำหน้าหยิ่งผยองพลันรู้สึกว่ามีไอเย็นสายหนึ่งตีเข้าใส่ร่างกาย ก่อนจะอดหนาวสั่นไม่ได้ ทำให้ลั่วล่างที่อยู่ข้างๆ เหลือบมองด้วยความไม่พอใจ “นายกลัวแล้วหรือไง?”
หลี่อิงเจี๋ยถลึงตามองลั่วล่าง ตอบกลับอย่างฉุนเฉียวว่า “ใครกลัวกัน เมื่อตะกี้แค่มีลมเย็นๆ พัดมาเท่านั้น…”
ลมเย็น? ลั่วล่างปรายตามองหอต่อสู้ที่ปิดสนิทไม่มีรอยแยกเลยสักนิดเดียวแห่งนี้แวบหนึ่ง อุณหภูมิคงไว้ที่ยี่สิบองศาตลอด ไม่มีจุดที่ให้กำเนิดลมเลยแม้แต่น้อย มีลมเย็นโผล่ออกมาเหรอ? นี่อยากหลอกใครกัน?
ลั่วล่างแค่นเสียงเย็น กลอกตาทีหนึ่ง ไม่สนใจหลี่อิงเจี๋ยที่ขี้ขลาดข้างกายเขาอีกต่อไป เดิมทีเขาคิดว่าหลี่อิงเจี๋ยที่อวดดีวางอำนาจบาตรใหญ่มาตลอดจะไม่รู้ว่าความกลัวคืออะไร ไม่นึกเลยว่าเขากลับเป็นพยัคฆ์ในถ้ำ รู้จักแค่วางอำนาจในบ้าน แต่พออยู่ข้างนอกกลับทำตัวอ่อนปวกเปียก
เสียงเหอะเย็นเยียบของลั่วล่างบ่งบอกความคิดของเขาอย่างชัดเจน ทำให้หลี่อิงเจี๋ยหน้าแดงสลับเขียวอย่างเอาแน่เอานอนไม่ได้ เขาอยากคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายและตะคอกด้วยความโมโหจริงๆ ว่า ‘นายแม่งร้องเหอะอะไรวะ พี่ชายพูดเรื่องจริงนะเว้ย มีไอเย็นพัดมาจริงๆ ไม่อย่างนั้นพี่ชายจะตัวสั่นได้ยังไงเล่า?’
น่าเสียดายที ความเป็นจริงไม่อนุญาตให้หลี่อิงเจี๋ยทำแบบนี้ เขาได้แต่ฝืนอดทนการสบประมาทที่โดนเพื่อนเข้
