สีหน้าของอู่จย่งเย็นเยียบ แววตาเคร่งขรึมจริงจัง “ดูเหมือนว่าพวกเราต้องพยายามกันแล้ว! หวังว่าสองปีให้หลัง กลุ่มนักเรียนใหม่ของพวกเราจะกลายเป็นหนึ่งในสี่กลุ่มอำนาจใหญ่ของโรงเรียนทหารได้ ตอนนั้นต่อให้ราชันสายฟ้าอยากกลืนกินพวกเราก็ต้องใคร่ครวญดูเหมือนกัน”
“หนึ่งใน?” หลิงหลานปรายตามองด้วยแววตาเย็นชา แค่นเสียงเย็นกล่าวว่า “นายคิดน้อยขนาดนี้เชียว?”
อู่จย่งตะลึงงัน “ลูกพี่หลาน…”
“เป้าหมายของฉันไม่ใช่หนึ่งในกลุ่มอำนาจอะไรนั่น” คำพูดของหลิงหลานทำให้อู่จย่งมึนงงอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าหลิงหลานอยากพูดอะไรกันแน่ ไม่นึกเลยว่าคำพูดต่อมาของหลิงหลานเกือบจะทำให้เขาตกตะลึงจนหน้าคว่ำ เขาเห็นหลิงหลานชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วเท่านั้นและเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “เป้าหมายของฉันคือรวบกลุ่มอำนาจของโรงเรียนทหารให้เป็นหนึ่งเดียว หรือก็คือ ตอนที่ฉันออกไปจากโรงเรียนทหาร กลุ่มอำนาจของโรงเรียนทหารจะมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือกลุ่มของพวกเรา!”
หลิงหลานทำหน้าเย็นชา สีหน้าดูจริงจังอย่างยิ่งยวด ก็รู้แล้วว่าที่เขาพูดมาคือความคิดที่แท้จริงในใจเขา ถึงแม้ว่ารูปร่างของเขาจะไม่ได้ดูกำยำเหมือนอู่จย่ง แต่พลังอำนาจนั้นกดดันทุกคนในนี้ได้อย่างเด็ดขาด ดูมีอำนาจครอบงำอย่างหาใดเปรียบ นี่ทำให้อู่จย่งทอดถอนใจในความต่างชั้นระหว่างเขากับหลิงหลานอีกครั้ง สาเหตุที่หลิงหลานกลายเป็นลูกพี่ได้ ไม่เพียงเป็นเพราะว่าความสามารถของเขาเก่งกาจยอดเยี่ยมเท่า
