สามารถผ่านได้ด้วยตัวเอง แต่ถ้าเชิญยอดฝีมือมาช่วยเหลือก็ได้แล้วนี่” หลิงหลานไม่เชื่อว่าคนของเมืองซิ่นหยางจะเป็นคนที่ฟันฝ่าเส้นทางด้วยตัวเองทั้งหมดจริงๆ ยกตัวอย่างเช่น จีอู๋ปู้ซิว ไม่ใช่ว่าเธอคุ้มกันเขาไปเหรอ?
“มียอดฝีมือคนไหนยินดีพาภาระไปด้วยในตอนที่ฝ่าเส้นทางล่ะ? ควรรู้เอาไว้ว่ายิ่งจำนวนคนมาก สัตว์อสูรก็จะเพิ่มขึ้นตามจำนวนคน ความสามารถก็จะแข็งแกร่งขึ้นตาม นอกจากนี้ มีเพียงคนที่ไม่เคยผ่านเส้นทางซิ่นหยางเท่านั้นถึงจะสามารถฝ่า เส้นทางได้ คนที่เคยผ่านด่านพวกนี้อย่างพวกเราไม่สามารถเข้าสู่เส้นทางได้แล้ว”
หานจี้จวินพูดถึงข้อจำกัดของเส้นทางเมืองซิ่นหยาง นี่ก็เป็นเหตุผลที่ผู้เล่นทักษะดำรงชีพทั่วไปเข้าเมืองซิ่นหยางไม่ได้ นอกเสียจากจะเข้าร่วมองค์กร กลุ่มอำนาจ ตระกูลอะไรพวกนี้ถึงจะสามารถทำการรวมกลุ่มจัดการและทุ่มแรงมหาศาลพาผู้เล่นทักษะดำรงชีพที่มีพรสวรรค์ดีเยี่ยมบางคนเข้าไปในเมืองเพื่อพัฒนาต่อไป
หลิงหลานได้ยินถึงตรงนี้ก็อดลอบร้องว่าขาดทุนแล้วไม่ได้ ถ้ารู้แต่แรกว่าไปเมืองซิ่นหยางยากขนาดนี้ละก็ เธอก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจตอนที่รับอาวุธปู้หุ่ยของจีอู๋ปู้ซิวแล้ว
ทั้งหกคนรวมกลุ่มกันที่เมืองซิ่นหยางอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นหุ่นรบฮิวแมนนอยด์รูปร่างงดงามสีฟ้าเงินห้าตัวตรงหน้า หลิงหลานก็มองไปที่ตัวหุ่นรบอ้วนฉุสีเทาเข้มของตัวเองอีกครั้ง แล้วพลันคิดว่าแย่แล้ว….ฉากนี้ย่อมให้ความรู้สึกเหมือนกับลูกเป็ดขี้เหร่วิ่ง
