จะตายอยู่แล้ว”
เวลานี้เอง ฝาของแคปซูลล็อกอินเครื่องหนึ่งที่อยู่ข้างๆ เขาพลันเปิดออก เด็กหนุ่มที่อยู่ด้านในลุกขึ้นมานั่ง เขาเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงงว่า “เฉียวหลิน นายออกมาทำไม? มิน่าล่ะฉันถึงหานายไม่เจอในโลกหุ่นรบ”
เขาเรียกฉวนจื๋อเกาโส่วในโลกหุ่นรบ แต่โดนระบบบอกว่าไม่สามารถติดต่อได้ ดังนั้นเขาจึงออฟไลน์ออกมาดูเพราะความเป็นห่วง และก็เป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ อีกฝ่ายออกจากโลกเสมือนจริงแล้ว
เฉียวหลินมองอีกฝ่าย เหมือนกับหาเป้าหมายให้เขาเล่าเรื่องเจอแล้ว เขารีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโลกหุ่นรบไปพลางด่าไปพลางให้อีกฝ่ายฟัง
ชายคนนั้นขมวดคิ้วน้อยๆ ไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดของเฉียวหลิน เขากล่าวว่า “ในเมื่อออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักหาจุดผิดของอีกฝ่ายไม่ได้ งั้นก็หมายความว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกงแน่นอน บางทีตอนนั้นนายอาจจะประมาทศัตรูมากเกินไป”
เฉียวหลินเอ่ยด้วยความขุ่นเคืองว่า “จะเป็นไปได้ยังไง ต่อให้ฉันไม่ได้สนใจอีกฝ่ายนัก แต่ว่าเขาเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบฝึกหัดเหมือนกัน เขาจะฆ่าฉันด้วยกระบวนท่าเดียวในพริบตาได้เหรอ? ฉันไม่ได้เข้าไปในการแข่งขันท้าประลองหุ่นรบข้ามระดับนะ” สุดท้ายเขายังไม่อาจเชื่อว่าตัวเขาถูกผู้ควบคุมหุ่นรบฝึกหัดที่อยู่ระดับเดียวกันใช้หนึ่งกระบวนท่าสังหารในพริบตา เขาไม่อาจยอมรับผลสรุปนี้ได้
ชายคนนั้นได้ยินคำพูดก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้ว่าเฉียวหลินไม่อาจยอมรับผลลัพธ์นี้ ก็เลยพูดปลอบ
