ม่ไปสนามประลองในหมู่บ้าน พวกเขาก็ลงมือกับผมไม่ได้เลย พวกเขาทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่ใช้วิธีจำกัดการไปหมู่บ้านอื่นของผม ขังผมเอาไว้”
จีอู๋ปู้ซิวกล่าวถึงตรงนี้น้ำเสียงก็แฝงไปด้วยร่องรอยความขมขื่น “คุณไม่รู้หรอกว่า โรงเรียนทหารพวกเรามีผลคะแนนส่วนหนึ่งที่ได้รับจากในโลกหุ่นรบ ขีดเส้นตายผลคะแนนทุกอันคือสามปี ถ้าหากภายในสามปีไม่สามารถไปถึงมาตรฐานต่ำสุดของโรงเรียนทหาร ก็จะโดนทางโรงเรียนไล่ออก และปีนี้ก็คือปีที่สามของผมแล้ว…” ตอนนี้แววตาของจีอู๋ปู้ซิวดูสับสนอย่างยิ่ง มันมีความดื้อรั้นและก็มีความสงสัยในตัวเอง เขาพลันกัดฟันกล่าวว่า “ปีนี้ผมต้องออกไปจากหมู่บ้านซานหยางและไปที่เมืองซิ่นหยางให้ได้ นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของผมแล้ว ผมจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด”
จีอู๋ปู้ซิวดึงดันไม่ยอมก้มหัวแบบนี้ทำให้หลิงหลานประทับใจเล็กน้อย ความประทับใจของเธอที่มีต่อราชันสายฟ้าได้เปลี่ยนจากเฉยชาในตอนแรกมาเป็นไม่ชอบนิดหน่อยแล้ว หลิงหลานขมวดคิ้วถามว่า “ราชันสายฟ้าวางอำนาจบาตรใหญ่ขนาดนี้เชียว?”
ถ้าหากรูปแบบวิธีการของอีกฝ่ายเป็นแบบนี้จริงๆ ละก็ หลิงหลานแทบจะมั่นใจได้เลยว่ากลุ่มนักเรียนใหม่ของพวกเธอจะต้องโดนอีกฝ่ายโจมตีอย่างไร้ความปรานีแน่นอน คนที่วางอำนาจบาตรใหญ่ไม่มีทางยอมให้กลุ่มนักเรียนใหม่ที่ควบคุมไม่ได้โผล่ขึ้นมาเด็ดขาด ดูท่าเธอต้องใคร่ครวญให้ดีซะแล้ว
“วางอำนาจบาตรใหญ่เหรอ?” จีอู๋ปู้ซิวส่ายหน้า “เขาไม่สนใจนักเรียนธรรมดา
