บทที่ 207 คิดเล่นเล่ห์กับนิกายศักดิ์สิทธิ์?
“เจ้าถึงกับไม่หนีหรือ?”
สายตาของลวี่หยางทอดมองบุรุษผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า เพียงเห็นเงาร่างของต้วนเต๋อถงจื่อพลันเลิกเร้นแสงเร้นกาย สีหน้าดำคล้ำดั่งเหล็ก ลอบแผ่จิตสำรวจโดยรอบทันที
“ไม่ใช่สิ…ไม่มีการซุ่มโจมตี?”
ต้วนเต๋อถงจื่อขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
เอาเข้าจริง ตอนที่เห็นลวี่หยางไม่มีทีท่าจะหลบหนี เขานึกว่าอีกฝ่ายกำลังล่อเหยื่อ มีคนซุ่มอยู่รอบข้าง รอจังหวะลงมือ ทว่าเมื่อกวาดดูรอบบริเวณกลับไม่เห็นสิ่งผิดปกติแม้แต่น้อย
ด้านลวี่หยางเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไยเจ้ามาคนเดียวเล่า?”
ไม่ใช่ว่ายังมี “เฒ่าตกมังกร” อยู่อีกคนหรือ?
มิได้มาด้วยกัน? หรือว่าไม่ใช่พวกเดียวกัน?
หรือว่า…
ชั่วพริบตา ลวี่หยางคล้ายเข้าใจสิ่งใด ใบหน้าผ่อนคลายลง หากอีกฝ่ายมีความเกี่ยวพันกับสำนักเต๋า เช่นนั้นคงมุ่งหน้าไปยังแคว้นชิงเพื่อหาผู้ช่วย
ถ้าเป็นเช่นนั้น…แสดงว่ายังมีปลาตัวโตซ่อนอยู่?
เมื่อคิดเช่นนี้ สีหน้าของลวี่หยางก็ยิ่งสงบนิ่งขึ้น “สมแล้วที่เป็นจอมยุทธไร้สังกัดแห่งเจียงเป่ย ใจคดไร้คุณธรรม เพิ่งแลกเปลี่ยนกันเมื่อครู่ บัดนี้กลับหมายปลงชีวิตอีกฝ่ายเสียแล้ว”
คำพูดนี้แทงทะลุถึงดวงใจ ต้วนเต๋อถงจื่อหน้าตึงพลัน “เจ้ามาเอ่ยเรื่องคุณธรรมกับข้าหรือ? เจ้าก็แค่เจินเหรินแห่งนิกายมาร ซ่อนคมไว้ใต้ใบหน้า แสร้งเจรจาเบื้องหน้า แต่ลอบสังหารเบื้องหลัง ไม่จ่ายแม้แต่น้อยแต่กลับกวาดสมบัติล้ำค่าไปม
