ากมาย พวกเจ้าต่างหากที่ไร้คุณธรรม!”
“เจ้ายังจำข้าได้?”
ลวี่หยางขมวดคิ้วแสร้งแปลกใจ จากนั้นใบหน้าก็ขึงขังขึ้นมา “เจ้ากล้าหรือไม่ เจ้ารู้ว่าข้าเป็นเจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ ถึงกับยังกล้าตามมาฆ่าข้า?”
“ข้าก็จะฆ่าพวกนิกายมารให้หมด!”
ต้วนเต๋อถงจื่อร้องลั่นทันที พลันด้านหลังปรากฏกระจกกลมบานหนึ่ง แสงจากกระจกฉายไปยังเบื้องหน้า ปรากฏเป็นแสงกระจ่างของการส่งสาร
“ฮ่าๆๆ!”
ฉับพลัน ต้วนเต๋อถงจื่อสะบัดแขน ยับยั้งแสงส่งสารไว้ กวาดจิตตรวจดูก็หัวร่อออกมา “แท้จริงก็แค่เสแสร้ง!”
สิ่งที่เขาขวางไว้คือแสงส่งสารขอความช่วยเหลือชัดเจน ในสายตาของเขา เห็นได้ชัดว่าเจินเหรินแห่งนิกายมารตรงหน้าพยายามเสแสร้งเยือกเย็น แต่ความจริงแล้วกำลังถ่วงเวลาเพื่อส่งสารขอช่วยลับหลัง ทว่าไม่คาดว่าถูกเขาสกัดไว้ได้!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความหวาดระแวงในใจของต้วนเต๋อถงจื่อก็พลันจางหาย
“วันนี้เจ้าหนีไม่รอดแน่!”
สิ้นคำ พลังแห่งแสงมงคลก็สว่างวาบเบื้องหลังต้วนเต๋อถงจื่อ รวมตัวเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกรากแปรเปลี่ยนเป็นสายน้ำยาว
ว่านเป่าหอ สายน้ำหมื่นสมบัติ!
กระแสน้ำสายนี้รวมร่างขึ้นจากแสงมงคลโดยแท้ ภายในคล้ายมีสมบัตินานาชนิดลอยวน ทั้งดาบ ทวน หอก ขวาน เจดีย์ ระฆัง ขันเตา แลดูไม่รู้จบสิ้น
เมื่อสายธารสายนี้พัดลง ลวี่หยางพลันรู้สึกถึงพลังอันมโหฬารกระแทกลงมา ร่างแทบทรงตัวไม่อยู่ ลื่นไถลลงไปในแม่น้ำ ก่อนที่สมบัติเหล่านั้นจะพุ่งเข้ากระแทกร่างเขาไม่
