เสียง ‘ปัง!’ ดังสนั่นขึ้นมาอีกครั้ง!
ที่แท้งูเหลือมยักษ์ก็พุ่งเข้ามาอีกรอบ หลิงหลานบังคับหุ่นรบให้กระโดดขึ้น ขาหลังเตะไปทางด้านหน้าฉับพลัน งูเหลือมถูกขาหลังของหุ่นรบเตะกลับไปด้วยพละกำลังป่าเถื่อนอีกครั้ง ทั้งสองเข้าปะทะกันก่อนจะแยกกันร่วงลงไปคนละจุดทันทีแล้วก็คุมเชิงกันอีกครั้ง
“คำเตือน ขาหลังของหุ่นรบถูกใช้งานเกินพิกัด เสียหาย 7% โปรดใช้งานอย่างระมัดระวัง ทะนุถนอมหุ่นรบด้วย!” ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักของหุ่นรบรีบส่งคำเตือนออกมาทันทีภายในห้องคนขับ ประท้วงพฤติกรรมอันป่าเถื่อนของผู้ควบคุม
ถึงแม้ว่าลูกเตะเมื่อสักครู่นี้จะเตะงูเหลือมยักษ์ออกไป แต่เนื่องจากงูเหลือมยักษ์มีขนาดใหญ่และหนักมากเกินไปจริงๆ ทำให้หุ่นรบแบกรับพลังที่เกินกว่าอัตราต้านการสั่นสะเทือนสูงสุดของมัน ทำให้หุ่นรบเกิดความเสียหายในระดับหนึ่ง
“ชิ แบบนี้ก็ไม่ได้เหรอ?” เดิมทีหลิงหลานคิดจะใช้การโจมตีของตัวหุ่นรบมาชดเชยการขาดแคลนอาวุธ ดูท่าตอนนี้ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นเสียแล้ว เธอทุบคันบังคับด้วยความหงุดหงิด กล่าวว่า “หุ่นรบฝึกหัดตัวนี้แม่งเปราะบางเกินไปแล้วจริงๆ”
เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงจิตใจอดปาดเหงื่อไม่ได้ รูปแบบการต่อสู้หุ่นรบของหลิงหลานแสดงสัญญาณป่าเถื่อนชัดเจนมาตั้งแต่ตอนที่เธอเริ่มต้นเรียนแล้ว เขายังจำได้ว่าเธอทำให้หุ่นรบบอบช้ำเนื่องจากใช้งานหุ่นรบเกินพิกัด สุดท้ายจำเป็นต้องจ่ายคะแนนเกียรติยศจำนวนมากเพื่อไปซ่อมแซมหุ่นรบถึงสามา
