นแบบนั้น หลิงหลานยังคงรู้สึกไม่คุ้ม บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่เสี่ยวซื่อไม่ได้เสนอแนะวิธีนี้ให้เธอ หลิงหลานอาจต้องการเวลาแค่ไม่กี่วินาทีในการสังหารสัตว์ป่าดุร้าย แต่การเก็บรวบรวมกลับสิ้นเปลืองเวลาของเธอมาก นี่ย่อมไม่ใช่สิ่งที่หลิงหลานต้องการแน่นอน
หลิงหลานเห็นจีอู๋ปู้ซิวเก็บรวบรวมเสร็จแล้วก็เดินทางขึ้นหน้าต่อ ไม่ได้อืดอาดยืดยาดอีก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะระมัดระวังมาตลอดทาง แต่พวกเขาก็ไม่ก็เจอสัตว์อสูรอะไรอีกแล้ว และก็ไม่ได้พบอันตรายอะไรด้วย สถานการณ์ผิดปกติแบบนี้ทำให้จีอู๋ปู้ซิวกังวลขึ้นมา แต่ไม่รู้ทำไมพอเขาเห็นหุ่นรบกระต่ายตรงหน้ากระโดดอย่างใจเย็น ระยะห่างการกระโดดแต่ละครั้งล้วนเท่ากัน รัศมีและจังหวะการเคลื่อนไหวเหมือนกันหมด การควบคุมที่แม่นยำแบบนี้ทำให้อารมณ์ของเขาค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบ….
หลังจากที่เดินทางไปได้ประมาณห้านาที ทันใดนั้นเอง หลิงหลานก็หยุดก้าวเท้า เอ่ยปากพูดว่า “ระวัง”
ถึงแม้จีอู๋ปู้ซิวจะไม่ได้เลือกเรียนทหารด้านเป็นนักรบหุ่นรบอย่างเป็นทางการ แต่การยืนด้วยลำแข้งตัวเองตลอดหลายปีมานี้ทำให้ประสบการณ์ต่อสู้ของเขาเต็มเปี่ยม เมื่อเขาได้ยินคำเตือนของหลิงหลานก็ตั้งท่าป้องกัน มุมมองต่างๆ สถานการณ์รอบด้านปกคลุมทั่วทั้งหน้าจอของหุ่นรบ อย่างไรก็ตาม นอกจากความเงียบแล้ว ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวผิดปกติอะไรอีก
ไม่สิ ความจริงแล้วยังมีเสียงอยู่ มันเป็นเสียงกระทบกันตอนที่สายลมพัดพาใบไม้ แต่นี่เป็นฉ
