ากที่ปกติอย่างยิ่ง…หน้าผากของจีอู๋ปู้ซิวหลั่งเหงื่อออกมา ยิ่งมันสงบเงียบปกติมากเท่าไหร่ ยิ่งแสดงให้เห็นว่าอันตรายกำลังจะมาถึง
ตอนนี้จีอู๋ปู้ซิวยังคงไม่ได้สังเกตเลยว่าเขาเชื่อหลิงหลานอย่างไม่มีเงื่อนไขแล้ว ดังนั้นถึงได้ให้ความสำคัญกับคำว่า ‘ระวัง’ ของหลิงหลานขนาดนี้ ถึงขนาดที่คิดว่าวิกฤติอยู่ตรงหน้าแล้ว
“กระโดด!” หลิงหลานตะโกนดังลั่นทันใด จีอู๋ปู้ซิวบังคุบหุ่นรบให้กระโดดขึ้นไปในอากาศโดยไม่ครุ่นคิดเลยสักนิดเดียว เขาเห็นแสงสีแดงกระพริบขึ้นจากข้างใต้เท้าของหุ่นรบเขาในหน้าจอ
‘ฉัวะ!’ นี่เป็นเสียงแทงเข้าไปในเนื้อ หรือว่าเป็นเสียงแทงเข้าไปในดิน จีอู๋ปู้ซิวยังไม่ทันแยกแยะออกมาก็ได้ยินเสียงผัวะๆ ดังขึ้นอย่างรุนแรงไม่ไกลจากด้านหลังเขา
จีอู๋ปู้ซิวยังไม่ทันควบคุมหุ่นรบให้ขยายขอบเขตการมองเห็น เขาก็รู้สึกว่าหุ่นรบของตัวเองถูกพลังมหาศาลสายหนึ่งซัดกระเด็นออกไป
จีอู๋ปู้ซิวมองเห็นชัดเจนจากในหน้าจอว่า คนที่โจมตีเขาคือหุ่นรบกระต่าย อีกฝ่ายใช้ขาหลังเตะเขาอย่างโหดเหี้ยม ลูกเตะนี้ทรงพลังกว่าตอนที่หลิงหลานผลักเขาออก ทำให้หุ่นรบของจีอู๋ปู้ซิวลอยข้ามผ่านต้นไม้หลายต้นก่อนจะกระแทกลงบนพื้นที่อยู่ห่างออกไปสามสิบกว่าเมตรอย่างหนักหน่วง
ถ้าหากไม่ใช่เพราะคุณสมบัติร่างกายของจีอู๋ปู้ซิวยังถือว่ายอดเยี่ยมละก็ แค่การชนติดต่อกันนี้อาจจะทำให้ร่างกายเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว แต่ว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ จีอู๋ปู้ซิวก็รู้สึกสั่นส
