ป็นงูพวกนี้ ในใจยังคงไม่ชอบอยู่บ้าง
หลิงหลานเหลือบมองดาบแครอทที่ปักอยู่บนงูเหลือมตัวค่อนข้างเล็กนิดหน่อยซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก งูเหลือมตัวนั้นกำลังดิ้นรนอย่างสุดชีวิต อยากจะสลัดหลุดออกจากดาบแครอท
หลิงหลานอดร้องชิไม่ได้ เธอรู้ว่าตอนนี้ไม่สามารถหยิบดาบแครอทเล่มนั้นมาใช้ได้แล้ว และเนื่องจากหุ่นรบกระต่ายเป็นหุ่นรบฝึกหัด นอกจากดาบแครอทแล้ว ในหมู่อาวุธก็มีแค่มีดสั้นโลหะประสิทธิภาพสูงสองเล่มเท่านั้น หนึ่งในนั้นได้ ‘พลีชีพอย่างกล้าหาญ’ ในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ไปแล้ว อาวุธเย็นที่หลิงหลานใช้ได้จึงมีแค่มีดสั้นเล่มเดียวเท่านั้น
ถึงแม้ว่าด้านหลังเอวหุ่นรบกระต่ายยังมีปืนพกเลเซอร์กระบอกหนึ่ง แต่หลิงหลานรู้ดีว่าอาศัยเพียงพลังของปืนพกกระบอกนั้นไม่สามารถทำลายพลังป้องกันของหนังงูเหลือมยักษ์ตัวนี้ได้ แน่นอนว่าไม่ใช่ว่ามันจะไม่มีประโยชน์เลยจริงๆ ถ้าหากยิงตรงจุดอ่อน มันก็ยังมีประสิทธิภาพอยู่ ยกตัวอย่างเช่น ดวงตาของงูเหลือม หรือว่าช่องปากที่ไม่มีผิวหนังด้านนอกปกคลุม…แต่ในการต่อสู้แบบเคลื่อนที่ การโจมตีให้โดนจุดเหล่านี้มีระดับความยากสูงมาก หากไม่ถึงขั้นสุดวิสัย หลิงหลานไม่อยากใช้ปืนพกเลเซอร์ที่ไว้ใจไม่ได้นี้เลย
มือซ้ายของหลิงหลานยกมีดสั้นที่เหลือเพียงเล่มเดียวขึ้นมา เธอรู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่ตัวเองมั่นใจมากเกินไป เธอควรเตรียมดาบยาวคมๆ หรือไม่ก็ดาบแสงไว้ล่วงหน้า เช่นนี้เธอก็ฆ่างูเหลือมพวกนี้ได้ง่ายมากแล้ว
