…………
หลิงหลานกับจีอู๋ปู้ซิวไม่รู้เลยว่าหลังจากที่พวกเขาจากไป เหล่าผู้ควบคุมหุ่นรบที่รู้จักจีอู๋ปู้ซิวจะประกาศข่าวของพวกเขาออกไปแล้ว ตอนนี้พวกเขาสนใจแค่เพียงรีบไปยังเขตสัตว์อสูรที่ใกล้กับประตูตะวันตกมากที่สุดบนถนนซิ่นหยาง
ไม่นานพวกเขาก็ถึงสถานที่ตั้ง หลิงหลานเห็นเบื้องหน้าเธอเต็มไปด้วยสัตว์ขนสีขาวดวงตาสีแดงโลหิต หน้าผากของเธอก็อดกระตุกหลายครั้งไม่ได้ “กระต่าย?” เชี่ย ให้กระต่ายของเธอมาฆ่ากระต่ายเนี่ยนะ? ดูยังไงก็น่าขำชะมัดยาดเลย
จีอู๋ปู้ซิวคล้ายกับไม่รู้สึกเลยว่ามีอะไรไม่เหมาะสม เขาตอบอย่างจริงจังว่า “ใช่แล้ว อย่าดูถูกพวกมันนะ กระต่ายกลายพันธุ์พวกนี้น่ากลัวมาก ฟันและกรงเล็บคืออาวุธสังหารของพวกมัน สิ่งที่น่ากลัวยิ่งไปกว่านั้นคือแรงเตะของพวกมัน สามารถฆ่าหุ่นรบระดับต่ำได้ในพริบตา…” เขากล่าวจบก็มองฝ่ายตรงข้ามด้วยความกังวล อีกฝ่ายเป็นเพียงกระต่ายหุ่นรบฝึกหัดเท่านั้น ถ้าหากเข้าไปก็โดนฆ่าในพริบตาละก็ คงน่าสงสารมากๆ…เขาอดกล่าวด้วยความหวังดีไม่ได้ว่า “ถ้าเกิดทำไม่ได้ พวกเรากลับกันดีกว่าไหม”
กรงเล็บด้านหน้าของหุ่นรบกระต่ายหลิงหลานหยิบแครอทออกจากในปาก จากนั้นเธอก็เอ่ยอย่างเย็นชาว่า “รอฉันสองนาที!”
ถึงแม้เธอไม่จำเป็นต้องใช้เวลามากขนาดนี้ในการคิดจะสังหารกระต่ายเหล่านี้ทิ้ง แต่หลิงหลานไม่อยากเปิดเผยความสามารถทั้งหมดของตัวเองต่อหน้าคนที่ไม่คุ้นเคย ดังนั้นเธอเลยยืดเวลาออกไปสี่เท่า
หลิงหลานบังคับหุ
