ทุกครั้งที่จ้าวจวิ้นนึกถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่ง ควรรู้ไว้ว่าหุ่นรบหลักควรเป็นหุ่นรบที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่หุ่นรบที่ครอบครองทั้งหมด แต่หลี่หลานเฟิงเพื่อนสนิทของเขากลับทำตรงข้ามกัน เลือกหุ่นรบกระต่ายที่อ่อนแอที่สุด หุ่นรบกระต่ายนี้มีเสน่ห์มากเท่าไหร่กันแน่ ถึงทำให้หลี่หลานเฟิงโปรดปรานมาก ถึงขนาดที่ทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้?
หลี่หลานเฟิงเงียบกริบต่อคำถามของเพื่อนสนิทเหมือนกับที่ผ่านมา
จ้าวจวิ้นชินชากับเรื่องนี้มากและก็ไม่ได้คาดหวังว่าจู่ๆ หลี่หลานเฟิงจะใจดีบอกสิ่งที่เขาต้องการ เขาเอ่ยอย่างสบายๆ ว่า “หลานเฟิง ผู้ควบคุมหุ่นกระต่ายตัวนั้นดูเหมือนมีความสามารถไม่เลวเลยนะ ต่อให้สแตนด์บาย หุ่นรบกระต่ายยังถูกเขาตั้งค่าไว้น่ารักมาก โยกหัวแทะแครอทด้วยแหละ น่าสนใจดี!”
หลี่หลานเฟิงอึ้งไป “ว่าไงนะ?”
จ้าวจวิ้น “เอ่อ?”
“เมื่อตะกี้นายพูดว่าไงนะ?” หลี่หลานเฟิงเหมือนกับได้ยินคำพูดของจ้าวจวิ้นไม่ชัด เลยถามซ้ำอีกครั้ง
จ้าวจวิ้นหวนนึกอย่างสุดความสามารถก่อนจะเอ่ยด้วยความไม่แน่ใจอยู่บ้าง “บอกว่าหุ่นรบกระต่ายน่าสนใจดี? ตอนสแตนด์บายอะไรนั่นยังโยกหัวแทะแครอทด้วย?” เมื่อสักครู่นี้เขาพูดแบบนี้ใช่ไหม?
ผ่านไปครู่ใหญ่หลี่หลานเฟิงถึงค่อยตอบว่า “น่าสนใจมากจริงๆ!”
จ้าวจวิ้นมองหลี่หลานเฟิงด้วยความงุนงงแวบหนึ่ง เสียงของเพื่อนสนิทดูแหบต่ำเล็กน้อย หรือว่าเมื่อคืนไปอยู่เป็นเพื่อนเขาแล้วตากลมจนเป็นหวัด? จ้าวจวิ้นพล
