หลิงหลานเห็นลั่วล่างกับเซี่ยอี๋เงียบไปถึงค่อยหลับตาทั้งสองข้างลงน้อยๆ เธอเคาะที่วางแขนขณะที่ใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง ผ่านไปไม่นานเธอก็ลืมตาขึ้นมา ชี้ไปยังพันตรีที่ยืนอยู่ด้านข้างพลางเอ่ยเรียบๆ ว่า “ลืมบอกคุณไปเลย คนนี้ก็เป็นตัวประกันของผมเหมือนกัน! คุณพูดมา คุณจะใช้อะไรมาแลกเปลี่ยนกับเขาล่ะ?”
“เป็นไปไม่ได้!” ปฏิกิริยาแรกของกัปตันคือไม่เชื่อ เขารู้ความสามารถของพันตรีว่าเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดรองจากเขาในยานบิน
หลิงหลานปรายตามองพันตรีด้วยสายตาที่ค่อนข้างเยาะหยัน “ไม่อย่างนั้นคุณก็บอกความจริงกับเขาไปละกัน?”
พันตรีถอนหายใจเบาๆ เอ่ยว่า “เขาพูดมาไม่ผิด ฉันเป็นตัวประกันของเขาจริงๆ!” พันตรีไม่อาจพูดโกหกทั้งๆ ที่เห็นความจริงตรงหน้าได้ ถ้าหากหลิงหลานอยากเอาชนะเขา ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้…ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะต้องเปลืองแรงสักยก แต่พันตรีเชื่อว่าขอเพียงให้เวลาหลิงหลาน เขาย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิงหลานแน่นอน
นอกจากนี้ ในช่วงเวลาระหว่างนี้พันตรีเองก็เข้าใจเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนเย็นชาอำมหิตคนนี้เหมือนกัน ความจริงแล้วเขาลงมืออย่างมีบันยะบันยังมาก พวกลูกเรือที่ถูกเขาคุมตัวไว้ไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิต ต่อให้หัวหน้าผู้คุ้มกันที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสในห้องเครื่องก็ได้รับการรักษาที่เหมาะสม ไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิตเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงไม่อยากผิดสัญญา ขยายความขัดแย้งของทั้งสองฝ่าย ถ้าหากเป็นไปได้ เขาอยากแก้ไขปัญหาเรื่องนี้อย่า
