อกาสในช่วงเวลานี้ศึกษาความรู้ทางด้านยานบินที่ตัวเองสนใจ แน่นอนว่าจะกล่อมลูกเรือพวกนั้นให้ถ่ายทอดความรู้ทั้งหมดยังไง ก็ต้องดูความสามารถของนักเรียนแต่ละคนแล้ว
ส่วนพวกลูกเรือก็เริ่มชี้แนะความรู้ที่พวกนักเรียนอยากเรียนอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจภายใต้การยอมรับโดยดุษณีของกัปตัน ทั้งสองฝ่ายที่เดิมทีตึงเครียดพร้อมจะปะทะกันก็สนิทสนมกลมเกลียวอย่างรวดเร็ว ดูไม่ออกเลยว่าก่อนหน้านี้ไม่นานเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ขึ้น
เป็นอย่างที่หลิงหลานคาดการณ์ไว้เลย ตั้งแต่กัปตันจนถึงลูกเรือ ตั้งแต่ผู้ควบคุมหุ่นรบจนถึงช่างซ่อมคนทำงานเบ็ดเตล็ดบนยานบิน ความจริงแล้วต่างก็เป็นทหารของสหพันธรัฐ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้โกรธเคืองนักเรียนทหารใหม่เพราะว่าหลิงหลานโค่นล้มพวกเขา บางทีพวกเขาอาจจะหงุดหงิด แต่ก็ชื่นชมความสามารถและความกล้าหาญของนักเรียนทหารใหม่อย่างยิ่งยวด นี่ก็คือสาเหตุใหญ่ที่สุดที่พวกเขายินดีสอนพวกนักเรียน
ทหารเหล่านี้รู้ดีว่า อีกหกปีให้หลังนักเรียนใหม่ตรงหน้าเหล่านี้จะกลายเป็นเสาหลักของกองทัพสหพันธรัฐ…พวกเขายินดีเห็นทหารที่โดดเด่นเหนือใครปรากฏตัวขึ้นในกองทัพของประเทศตัวเองอย่างยิ่ง
ส่วนพวกนักเรียนที่ไม่ได้มาจากสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ หลิงหลานก็ไม่ได้บอกพวกเขา ประการแรก พวกเขาไม่ได้เข้าร่วมปฏิบัติการในครั้งนี้ (หลิงหลานแจ้งคนที่เข้าร่วมแล้ว) หลิงหลานก็ไม่มีหน้าที่ไปเตือนอีกฝ่ายเหมือนกัน ประการที่สอง ถ้าหากเป็นนักเรี
