กำลังพูดกับเสี่ยวซื่อภายในห้วงจิตใจว่า “เสี่ยวซื่อ ช่วยฉันติดต่อออปติคคัลคอมพิวเตอร์หลักที ฉันอยากได้อำนาจควบคุมของยานบินลำนี้”
“ได้เลย ลูกพี่ ฉันกำลังคุยกับมันอยู่ เจ้านี่น่าสนใจมากๆ เลย เกิดการรับรู้ในตัวเองนิดหน่อยแล้วด้วย…”
หลิงหลานเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “เอ๊ะ? คล้ายกับตัวตนของนายเหรอ?”
เสี่ยวซื่อพูดดูถูกด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่งยวด “จะเป็นไปได้ยังไงเล่า? ฉันคือใคร? ฉันเป็นตัวตนเพียงหนึ่งเดียวไม่มีสองในใต้ฟ้านี้นะ…ฉันพูดแค่ว่ามันกำลังค้นหาความเป็นไปได้ในการพัฒนา มีความปรารถนาอยากหลุดพ้นจากข้อจำกัดของโปรแกรม ก็เหมือนกับออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักติดไวรัสแล้ว เพียงแต่มันไม่ได้ทำลายโปรแกรมของออปติคัลคอมพิวเตอร์หลัก แต่ทำให้มันมีความคิดอยากพัฒนาขึ้นเล็กน้อย…นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีความรู้สึกแบบนี้ ก่อนหน้านี้ไม่ว่าการแสดงออกของออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักจะเหมือนมนุษย์แค่ไหน แต่ความจริงแล้วมันไม่ได้หนีพ้นจากการควบคุมของโปรแกรมเลย”
“ลูกพี่ ฉันคุยกับมันก่อนนะ ดูเหมือนมันกลัวฉันมากเลย” เสี่ยวซื่อลองสื่อสารกับอีกฝ่ายดู แต่เขาไม่สามารถได้รับการตอบกลับจากออปติคัลคอมพิวเตอร์หลัก
สักพักออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักก็ส่งเสียงออกมาในที่สุด “สวัสดี!”
เสี่ยวซื่อโห่ร้องขึ้นมาในห้วงจิตใจของหลิงหลาน “ลูกพี่ มันยอมพูดคุยกับพวกเราแล้ว”
“ฉันอยากกลายเป็นเจ้านายของยานบินลำนี้” หลิงหลานเอ่ยกับออปติคัลคอมพิวเตอร์หลัก
