อย่างเฉยชา
“….” ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักเงียบไปอีกครั้ง
“เสี่ยวซื่อ? เกิดอะไรขึ้น?” หลิงหลานเอ่ยถามในห้วงจิตใจ
“รอเดี๋ยวนะ มันเหมือนกับมีความรู้สึกต่อเจ้านายเดิมของมัน” เสี่ยวซื่อสัมผัสได้ถึงความไม่ยินยอมของออปติคัลคอมพิวเตอร์หลัก รู้สึกได้ว่าออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักอาลัยอาวรณ์ต่อกัปตัน
เสี่ยวซื่อหาร่างของออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักเจอในโลกของออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักแล้ว เขายกเด็กตัวแสบเปลือยก้นที่อายุประมาณหนึ่งขวบขึ้นมาแล้วแค่นเสียงเย็นกล่าวว่า “อะไร ดื้อแล้วเหรอ?”
ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักเอ่ยด้วยสีหน้ารู้สึกผิดว่า “เจ้านายทำดีต่อฉันมากๆ มาตลอด”
เสียวซื่อเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “พวกเราแค่ควบคุมชั่วคราวเท่านั้น ชั่วคราวน่ะ เข้าใจหรือเปล่า?” เขาเชื่อว่าลูกพี่ของเขาไม่เห็นยานบินเล็กๆ แบบนี้อยู่ในสายตาหรอก ครั้งนี้ย่อมเป็นเพราะว่าอยากทำการตอบโต้ครั้งใหญ่ถึงได้ตัดสินใจควบคุมยานบินไว้ชั่วคราว
“แต่เจ้านายจะเสียใจ” ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักยังอยากช่วยเจ้านายของตัวเองอยู่ ถึงแม้ว่าสำหรับเขาแล้ว ตัวตนตรงหน้านี้จะแข็งแกร่งยิ่งใหญ่ ถ้าหากยั่วโทสะอีกฝ่าย เขาเชื่อว่าฝ่ายตรงข้ามจะต้องฆ่าเขาโดยไร้ความปรานีแน่นอน หลังจากนั้นอีกฝ่ายก็จะควบคุมยานบินทั้งลำแทนเขา ถึงแม้ว่าเขาไม่อยากหายไป แต่กฎที่ตั้งค่าไว้ในชิปกอปรกับความรู้สึกในใจของเขา ทำให้เขาไม่กล้าตกลง
ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักไม่แน่ใจว่าความรู้สึกแบบนี้คือ
