บทที่ 205 สมาคมเจ้าถิ่นนี่ช่างเสียมารยาทนัก
“ข้ามีเคล็ดวิชาอยู่สายหนึ่ง พวกท่านล้วนเคยได้ยิน”
เสียงต้วนเต๋อถงจื่อเอ่ยดังลั่นจากกลางเวที เงยหน้าอกผาย ยืดอกพลางกล่าวว่า “ชื่อของมันคือหมื่นสมบัติหลอมรวม สามารถนำของวิเศษหลากหลายสายมาหลอมเป็นสิ่งวิเศษอันแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม”
“สมบัติวิญญาณชั้นกลางสามชิ้นสามารถที่จะรวมกันเป็นสมบัติวิญญาณชั้นเลิศหนึ่งชิ้นได้ สมบัติวิญญาณชั้นต่ำเก้าชิ้นสามารถที่จะรวมกันเป็นสมบัติวิญญาณชั้นกลางหนึ่งชิ้นได้ อาวุธวิเศษชั้นเลิศสิบแปดชิ้นก็จะสามารถรวมกันเป็นสมบัติวิญญาณชั้นต่ำหนึ่งชิ้น…กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ขอเพียงท่านมีอาวุธวิเศษชั้นเลิศห้าร้อยชิ้น ก็จะสามารถหลอมรวมเป็นสมบัติวิญญาณชั้นเลิศหนึ่งชิ้นได้!”
สิ้นเสียงกล่าว ฝูงชนในที่นั้นก็อื้ออึงทันที
“ต้วนเต๋อเจ้ามารเฒ่า…ถึงขั้นงัดเคล็ดปิดหีบของผาหมื่นสมบัติออกมาเลยรึ? บอกตรง ๆ เถอะ คิดจะโกยครั้งเดียวแล้วเผ่นหนีล่ะสิ?”
“เคล็ดนี้เชื่อถือได้หรือไม่กันแน่?”
“หรือเจ้าหลอกลวง?”
เจินเหรินหลายตนกล่าวถามอย่างเปิดเผย ทว่าต้วนเต๋อถงจื่อกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย หัวร่อเบา ๆ ตอบกลับว่า “ในเมื่อข้ายอมแลกเปลี่ยน ก็ย่อมมีเหตุผลรองรับ”
“มิขอปิดบังทุกท่าน…ข้าเพียงต้องการเสาะหาเคล็ดกลิ่นอายพิภพลี้ลับสายหนึ่ง”
คำนี้เอ่ยออก เสียงสงสัยเมื่อครู่พลันจางหายไปสิ้น
แม้ว่าเคล็ดหมื่นสมบัติจะล้ำค่าจริง ทว่าเมื่อเทียบกับพลังฟ้าศักดิ์สิทธิ์ พ
