ิภพลี้ลับ เมื่อเทียบกับหนทางแห่งเจินเหรินขั้นสร้างรากฐานแล้ว ก็ถือว่ามิใช่สิ่งสำคัญอันใด
“แต่พวกเราย่อมไม่มีพลังฟ้าศักดิ์สิทธิ์หรือพิภพลี้ลับแลกเปลี่ยนกับเจ้าแน่”
“สิ่งนี้ต้องพึ่งโชคพานพบ มิอาจฝืนเอา ต้องถึงระดับจึงไขว่คว้าได้ เจ้าคิดว่าจะมีคนงัดออกมาแลกจริงหรือ ต้วนเต๋อ เจ้าเสียสติแล้วกระมัง?”
ต้วนเต๋อถงจื่อได้ยินพลันส่ายศีรษะ “ข้ากล่าวแล้ว ข้าต้องการเพียงกลิ่นอายพิภพลี้ลับสายหนึ่งเท่านั้น แหล่งกลิ่นอายอยู่แห่งใด ข้าได้สืบหาเรียบร้อย ทว่าเป็นสถานที่อันตราย ภัยพาลรุมเร้า ข้าจึงจำต้องแลกเปลี่ยนเอาของวิเศษชั้นสูงสำหรับป้องกันเคราะห์ร้ายหนึ่งชิ้น กับของวิเศษสำหรับเข่นฆ่าอีกหนึ่ง”
“เจ้าต้องการของวิเศษชั้นสูงถึงสองชิ้น?” ผู้หนึ่งเอ่ยเสียงเคลือบแคลง
ต้วนเต๋อถงจื่อส่ายมือ “ก็ไม่แน่ หากของวิเศษชิ้นหนึ่งมีคุณสมบัติทั้งสองอย่างที่ข้าต้องการ ก็ย่อมแลกเปลี่ยนได้”
“ฝันเฟื่อง!”
ในบัดดล เจินเหรินหลายตนก็กระจายกระแสจิตออก บรรยากาศคุกรุ่น หากมิใช่มีค่ายกลตรึงพลังในถ้ำเก็บสมบัติแห่งนี้ เกรงว่าแรงสะท้อนจะกระแทกโลกภายนอกแล้ว
แต่ต้วนเต๋อถงจื่อกลับยืนหยัดไม่หวั่นไหว
“หมื่นสมบัติหลอมรวม เป็นเคล็ดปิดหีบของข้า มีค่ารู้กันทั่ว ทั้งในอดีตแม้แต่เจินเหรินนิกายศักดิ์สิทธิ์ก็เคยปล้นข้า ข้ายังหวงมันไว้จนรอด”
“ในเมื่อคิดจะขาย ก็ต้องขายให้ได้ราคางาม”
“แน่นอน หากผู้ใดมีของวิเศษชั้นสูงตรงใจข้า ข้าก็ยินดีจ่ายเพิ่ม”
สิ
