นไว้อดสั่นระริกไม่ได้ ทำให้เจ้าหน้าที่หลายคนที่ถูกเล็งเป้าหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม กลัวว่านักเรียนใหม่ตรงหน้าจะสูญเสียการควบคุม เหนี่ยวไกปืนลงทำให้เขากลายเป็นผีงงๆ ภายใต้กระบอกปืน….
พอเห็นว่าตอนนี้ทุกคนต่างถูกสายตาสังหารของตัวเองสะกดไว้จนเกรงกลัว หลิงหลานก็รู้สึกพึงพอใจ การทรมานจากการสังหารในมิติการเรียนรู้มาหลายปียังคงมีประสิทธิภาพครบถ้วน ต่อให้ในใจไม่มีจิตสังหาร เธอก็บังคับตัวเองให้ปล่อยจิตสังหารออกมาได้เช่นกัน ทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่สามารถเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของพวกเขา
ถูกต้อง หลิงหลานจำเป็นต้องทำแบบนี้ พริบตาที่เธอเข้ามา เจ้าหน้าที่พวกนี้ตระหนักได้ว่าคนที่จี้พวกเขาคือกลุ่มนักเรียนทหารใหม่ ความหวาดกลัวในตอนแรกหายวับไปในพริบตา พวกเขาไม่เชื่อว่านักเรียนทหารใหม่เหล่านี้จะมีความคิดอยากสังหารพวกเขา ดังนั้นในใจจึงไม่มีความพะว้าพะวง กลายเป็นไม่ยี่หระขึ้นมา
นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมถึงมีคนมากมายอยากกดปุ่มอุปกรณ์สื่อสารและเสียงกริ่งเตือนภัย เพราะพวกเขาไม่คิดว่านักเรียนใหม่จะเหนี่ยวไกปืนยิงเลเซอร์ที่สังหารผู้คนจริงๆ…
หลิงหลานไม่อาจให้ความคิดแบบนี้แพร่ออกไป เมื่อฝ่ายตรงข้ามขัดขืนโดยที่ไม่มีความพะว้าพะวงเลยสักนิดเดียว มีความเป็นไปได้สูงว่าจะทำให้สถานการณ์เปลี่ยนเป็นดุเดือดสุดขีด เมื่อถึงเวลานั้นต่อให้เธอไม่อยากฆ่าคนสักหลายคนก็คงไม่ได้แล้ว แต่หลิงหลานอยากยึดยานบินอย่างสมบูรณ์แบบภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ต้อ
