หัวหน้าทีมหลายคนที่อยู่ข้างหลังหลินจงชิงกระจายตัวออกหลังจากที่หลินจงชิงจากไป พวกเขาทยอยกันเข้าไปใกล้ผู้คุ้มกันที่ประจำตำแหน่งอื่นๆ ผู้คุ้มกันตรงหน้าประตูรู้สึกผิดปกติอยู่บ้างเลยอดตะโกนเสียงต่ำออกไปไม่ได้ว่า “เฮ้ ไม่อนุญาตให้เดินเล่นมั่วซั่วที่นี่นะ”
หนึ่งในหัวหน้าทีมเดินเข้าไปใกล้ จากนั้นก็กุมข้อมืออีกฝ่ายไว้แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ พวกเราแค่สงสัยน่ะ เราคุ้มกันความปลอดภัยของที่นี่มาตลอด แต่ไม่มีโอกาสดูให้ดีเลย ให้พวกพี่ๆ น้องๆ ฉวยโอกาสนี้เปิดหูเปิดตาหน่อยนะ…”
สีหน้าของผู้คุ้มกันที่เดิมทีเปลี่ยนไปค่อยๆ ดูดีขึ้นเล็กน้อย แต่เขายังคงเอ่ยด้วยใบหน้าหงุดหงิดนิดหน่อยว่า “ต่อให้เป็นแบบนี้ก็ทำซี้ซั้วไม่ได้ ถ้าหัวหน้ารู้เข้า พวกนายแย่แน่ ฟังฉันเถอะ นายบอกให้พวกเขาออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะรายงานเรื่องนี้กับหัวหน้าแล้วนะ!” น้ำเสียงของผู้คุ้มกันแฝงไปด้วยการคุกคามอยู่รางๆ เขาไม่อยากให้ตัวเองโดนหัวหน้าต่อว่าเพราะเหตุนี้หรอกนะ
“ให้หัวหน้าของพวกเราจัดการเรื่องปัญหาของหัวหน้าละกัน สหาย อย่าฉีกหน้าฉันสิ!” หัวหน้าทีมที่ปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่คุ้มกันความปลอดภัยคนนั้นหน้าเปลี่ยนสีฉับพลัน เสียงโทนต่ำของเขาเต็มไปด้วยการคุกคาม
เวลานี้เอง ผู้คุ้มกันค่อยมองดูพวกเจ้าหน้าที่คุ้มกันความปลอดภัยที่แทบจะปกปิดใบหน้าเหล่านี้ให้ชัดเจนจริงๆ ถึงแม้ว่าใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยการคุกคาม แต่ว่าส่วนของใบหน้าที่เผย
