ความเร็วของฉีหลงรวดเร็วมาก แทบจะเป็นเวลาเพียงพริบตาเดียว เนื่องจากตอนนี้ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้ากำลังเพ่งความสนใจทั้งหมดจับจ้องไปที่ลั่วล่าง เขาเลยนึกไม่ถึงว่าฉีหลงที่เฝ้ารักษาการณ์จะลอบโจมตี การจู่โจมที่เหนือความคาดหมายนี้ได้ซัดตรงไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้าถูกพลังของหมัดนี้อัดจนกระเด็นลอยออกไปทันทีก่อนจะกระแทกลงกับพื้นอย่างหนักหน่วง…
“หัวหน้า!” ลูกทีมที่อยู่ตรงนี้อุทานออกมาพร้อมกัน พวกเขาตกใจที่หัวหน้าถูกฝ่ายตรงข้ามชกใส่จนล้มลง และก็โกรธเคืองที่ฝ่ายตรงข้ามลอบโจมตีอย่างไร้ยางอาย
ลั่วล่าวเห็นดังนั้นก็หยุดมือแล้วยืนอยู่ด้านข้าง เขาเหลือบมองฉีหลงด้วยความไม่พอใจ “ฉันจัดการอีกฝ่ายได้” แววตานี้เย้ายวนใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!
ฉีหลงชูมือขวาขึ้นเผยให้เห็นอุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือโดยที่ไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย ลั่วล่างเข้าใจทันที นี่ย่อมเป็นคำสั่งของลูกพี่หลานที่มาถึงแล้วแน่นอน
……….
“คนที่ลงมือในตอนนี้คือหัวหน้าทีมของเด็กหนุ่มเมื่อตะกี้นี้ใช่ไหม?” พันตรีที่อยู่ในห้องกัปตันรู้สึกสนใจฉีหลงที่ลงมืออย่างกะทันหัน
“น่าจะใช่นะ!” กัปตันนิ่วหน้า วิธีการลอบโจมตีของฉีหลงทำให้เขาไม่ชอบอยู่บ้าง
……….
ในขณะเดียวกัน ลูกเรือห้าหกคนในห้องอาหารที่กำลังโกรธเกรี้ยวก็พุ่งเข้าใส่ฉีหลงพร้อมกัน เตรียมตัวจะสั่งสอนไอ้เด็กชั่วช้าคนนี้
ฉีหลงยืนนิ่งไม่ไหวติง จ้องมองพวกลูกเรือที่พุ่งเข้ามาด้วยความเย็นชา ในขณะที
