้าประตูห้องอาหารก็ปรากฎร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีทรงผมทันสมัย สีหน้าของเขาดูยั่วยุเล็กน้อย จ้องมองไปที่ตัวลั่วล่างอย่างปรารถนาด้วยแววตาดูค่อนข้างโฉดชั่ว ทำให้ลั่วล่างรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง
พวกลูกเรือเห็นชายหนุ่มปรากฏตัวก็ร้องเรียกเป็นเสียงเดียวกันว่า “หัวหน้า!” ไม่นึกเลยว่าลูกเรือที่ดูเหมือนมีอายุน้อยที่สุดคนนี้จะเป็นหัวหน้าของพวกเขา ลั่งล่างกับฉีหลงที่เฝ้ารักษาการณ์ขมวดคิ้วขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ระมัดระวังตัวขึ้นในใจ
“จุ๊ๆๆ ไม่นึกเลยว่ายังมีของชั้นหนึ่งแบบนี้ด้วย ไม่สู้คืนนี้มาอุ่นเตียงให้ฉันดีไหม” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างมักมาก ราวกับพบของดีอะไรบางอย่าง
“หุบปากนะ ไอ้เวร!” คำพูดที่แฝงไปด้วยการดูหมิ่นของอีกฝ่ายทำให้ลั่วล่างตวาดด้วยความเกรี้ยวกราด บันดาลโทสะจนดวงหน้างดงามขึ้นสีแดงระเรื่อ
แต่หน้าตาโกรธเคืองนี้กลับทำให้เขาดูสวยงามเฉิดฉายมากยิ่งขึ้น! ภาพอันงดงามนี้ทำให้ลูกเรือที่อยู่ที่นี่ต่างมองด้วยความตกตะลึง ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขามีจิตใจที่เด็ดเดี่ยวมั่นคงละก็ เกรงว่าพวกเขาคงจะถูกลั่วล่างล่อลวงจิตใจไปแล้วจริงๆ
แววตาของชายหนุ่มเปล่งประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง ทว่ามุมปากยังคงกล่าวด้วยรอยยิ้มหยอกล้อว่า “ให้ฉันหุบปาก? นั่นเป็นคำเชิญให้ฉันลงมือนะ?” เขากล่าวจบก็พุ่งเข้ามา นิ้วมือยื่นไปที่คางของลั่วล่าง พูดได้ว่าเป็นการโจมตี และก็พูดได้ว่าเป็นการพยายามแทะโลม
การกระทำของอีกฝ่ายทำให้ลั่วล่างยิ่งขุ่นเค
