การพิพาทกันตรงหน้าประตูห้องอาหารทำให้นักเรียนจำนวนมากเข้ามาล้อมดูกันด้วยความสนใจ แน่นอนว่ามีนักเรียนไม่น้อยที่ทำหน้าโมโห เพียงแต่พวกเขาไม่กล้าบุ่มบ่าม ลูกเรือที่จับตามองพวกเขาอยู่รอบๆ กำลังเพ่งความสนใจมาที่พวกเขาอยู่ ขอเพียงพวกเขามีการเคลื่อนไหวผิดปกติก็จะพุ่งเข้ามากำราบพวกเขา
หลิงหลานมองฉากนี้ด้วยความเย็นชา ทันใดนั้นเธอก็หันหน้าไปหาเซี่ยอี๋และกล่าวว่า “เซี่ยอี๋ ไปเชิญอู่จย่งกับหลี่อิงเจี๋ยเข้ามา!”
แววตาของเซี๋ยอี๋โชนแสงขึ้น “ได้เลย!” ในเมื่อหลิงหลานสั่งการแบบนี้ก็ต้องยอมรับบทบาทที่เขากำหนดให้ตัวเองแล้วแน่นอน ถึงแม้ก่อนหน้านี้ลั่วล่างบอกว่าลูกพี่หลานยอมรับเขาแล้ว แต่เขาไม่ได้รับท่าทีที่แน่ชัดของหลิงหลานเลย ดังนั้นในใจเซี่ยอี๋ยังคงรู้สึกไม่มั่นคงอยู่บ้าง กลัวว่าลั่วล่างแค่ปลอบใจเขาเท่านั้น
ความสามารถด้านการทูตของเซี่ยอี๋ยอดเยี่ยมมาก ไม่นานอู่จย่งกับหลี่อิงเจี๋ยก็พาทีมของตัวเองเข้ามาที่ห้องอาหาร
“ลูกพี่หลาน ได้ยินว่านายตามหาพวกเราเหรอ?” อู่จย่งทำหน้าประหลาดใจ หลิงหลานมาหาเขาน้อยมาก เมื่อมาหาเขาแสดงว่าจะต้องทำเรื่องใหญ่แน่นอน เหมือนกับการต่อสู้ประจัญบานในตอนนั้น
ส่วนหลี่อิงเจี๋ยก็เรียกขานเสียงแผ่วเบาด้วยสีหน้าอึดอัดว่า “ลูกพี่หลาน!” ข้างในส่วนลึกของเขาไม่อยากเรียกแบบนี้เลย อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่ที่อู่จย่งเปลี่ยนมาเรียกหลิงหลานว่าลูกพี่หลานแล้ว บางครั้งการที่เขาเรียกหลิงหลานด้วยชื่อตร
