่ง ฉันต้องบอกพวกเธอว่า พวกเรากำลังจะออกเดินทางแล้ว! ระยะทางครั้งนี้ใช้เวลาสองวันหนึ่งคืน ถ้าท้องหิว ฝั่งขวามือของพวกเธอก็คือห้องอาหารที่จัดอาหารให้พวกเธอ มีอะไรก็กินอย่างนั้น อย่าพูดมาก! อีกอย่าง ระหว่างที่เดินทางต้องเชื่อฟังฉัน ฉันให้พวกเธอทำอะไรก็ต้องทำ ต่อให้พวกเธอจะเป็นลูกรักสวรรค์ตอนอยู่ข้างนอก แต่เมื่ออยู่ที่นี่ พวกเธอก็เป็นแค่แมลงตัวเล็กๆ ที่ไม่อาจเล็กได้อีกแล้ว…”
คำพูดอวดดีของกัปตันทำให้ทุกคนในห้องโถงสีหน้าเปลี่ยนไป มีเพียงหลิงหลานคนเดียวเท่านั้นที่สีหน้าไม่ไหวติง เธอแค่มองกัปตันยานอวกาศที่ดูมารยาททราม นิสัยดูเหมือนจะไม่ค่อยดีในหน้าจอด้วยความเย็นชา…
กัปตันคล้ายกับสังเกตเห็นสายตาที่จับจ้องของหลิงหลาน มุมปากเขาเผยรอยยิ้มหยัน ใช้สายตายั่วยุสุดขีดกวาดมองเข้ามา แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้ที่เขากำลังยั่วยุทุกคนที่อยู่ที่นี่ “ว่าไง? พวกเธอไม่ยอมเหรอ? ไม่เป็นไร ลูกเรือใต้บังคับบัญชาของฉันกำลังว่างจนเซ็งพอดี อยากคลายกล้ามเนื้อเอามากๆ ฉันจะให้พวกเขาบอกพวกเธอว่า อะไรคือผู้รู้สถานการณ์คือผู้มีสติปัญญาเป็นเลิศ!”
หลังจากคำพูดประโยคนี้ของกัปตัน ลูกเรือที่ดูป่าเถื่อนและดูเป็นอันธพาลกลุ่มหนึ่งพลันเดินออกมาจากในเส้นทางของแต่ละมุมและปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าลูกเสือ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยการยั่วยุเช่นเดียวกัน ราวกับอยากหาเด็กที่ขัดหูขัดตามาให้พวกเขาคลายกล้ามเนื้อ
สถานการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันเช่นนี้ทำ
