ใจ มีพลัง ต่อให้เบื้องหน้ามีความทุกข์ทรมานยากลำบากนับไม่ถ้วน เขาก็สามารถพุ่งทะยานอย่างองอาจกล้าหาญ ต่อให้ผืนฟ้าของสหพันธรัฐถูกทำลาย เขาก็ไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย
“ลูกพี่ นายเลวมากเกินไปแล้ว หลอกพวกเราได้ลงคอ!” ลั่วล่างไม่ยอมน้อยหน้า โถมตัวตามเข้าไปกอดหลิงหลานกับฉีหลงไว้ ห้อยอยู่บนตัวพวกเขาสองคนแล้วเสียดสีตรงส่วนคอของหลิงหลานเต็มแรงด้วยความไม่พอใจ เขาไม่สังเกตเลยว่าตอนที่ตัวเองพูดว่าหลอกพวกเราได้นั้นได้ลากหางเสียงขึ้น เสียงที่สูงขึ้นเล็กน้อยแฝงไปด้วยความรู้สึกกระเง้ากระงอดอยู่ด้านใน
เสียงและการกระทำของลั่วล่างทำให้หลิงหลานผลักออกด้วยความขนลุกซู่ “ลั่วล่าง อย่ามาทำท่าออดอ้อนห้อยอยู่บนตัวฉันตามใจชอบนะ นายต้องจำเอาไว้ว่านายเป็นผู้ชาย! ผู้ชาย!” สุดท้าย เสียงของหลิงหลานแฝงไปด้วยเสียงแผดคำราม เห็นได้ว่าความคับแค้นในใจของหลิงหลานลึกล้ำมากแค่ไหน
แม่งเอ๊ย ทำไมเสียงของเธอต้องเย็นชาขนาดนี้ ราบเรียบขนาดนี้ด้วยนะ? บางครั้งเธอจงใจยกหางเสียงขึ้น ถึงแม้ความคิดในตอนแรกคืออยากให้บรรยากาศอบอุ่นหน่อย แต่มันกลับทำให้คนรู้สึกถูกคุกคามมากขึ้นหลายเท่า…เอาเถอะ เธอยอมแพ้เรื่องความสามารถในการออดอ้อนในชาตินี้ไปโดยสิ้นเชิงแล้ว แม่ไม่ได้มอบพรสวรรค์แบบนี้มาให้ตอนที่คลอดเธอออกมา เธอฝืนไม่ไหว!
ลั่วล่างหน้าขึ้นสี ดวงหน้างดงามยิ่งดูพราวพร่างจากการขึ้นสีแดงระเรื่อนี้ ทำให้คนอื่นๆ ไม่กล้ามองตรงๆ ทยอยกันหันหน้าหนี ลั่วล่า
