้อีกแล้ว
ตอนนี้หลิงหลานไม่รู้ความคิดในใจเสี่ยวซื่อเลย เธอเพียงแค่โยนเสี่ยวซื่อเข้าไปในมิติการเรียนรู้ทันที ไม่ให้เขาออกมารบกวนความคิดของเธอ หลิงหลานมองลั่วล่างที่น้ำตาซึมก็นึกโยงไปที่ตัวเอง แล้วอดลอบทอดถอนใจไม่ได้
ช่างเถอะ เธอเดินไปบนเส้นทางที่เท่เย็นชาทรงอำนาจโดยไม่ได้ตั้งใจ ข้างกายมีลั่วล่างที่พัฒนาไปทางด้านงดงามราวกับดอกไม้จันทราอย่างไม่หยุดยั้ง ไม่ว่ายังไงก็ทำให้ในใจเธอรู้สึกสมดุลอยู่บ้าง บางทีนี่อาจจะเป็นของขวัญจากสวรรค์ที่มอบให้เพื่อนเธอคนหนึ่งได้มีหน้าตาที่ยากจะแบ่งหญิงแบ่งชายเป็นเพื่อนเธอโดยเฉพาะ เห็นได้ว่าเส้นทางนี้ไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว!
หลิงหลานปลอบใจตัวเอง แบบนี้เธอก็สามารถยอมรับลั่วล่างที่เป็นแบบนี้ได้แล้ว ดังนั้น หลิงหลานจึงปล่อยวางความรู้สึกขัดแย้งในใจแล้วเดินเข้าไปตบบ่าลั่วล่างพลางพูดว่า “เอาแบบนี้ละกัน แค่เราเป็นตัวของตัวเองก็พอแล้ว!”
คำพูดของหลิงหลานมีความหมายสองนัย คนอื่นๆ อีกห้าคนต่างไม่รู้ความหมายในนั้น มีเพียงตัวเธอที่รู้ดีว่าตอนที่ปลอบใจลั่วล่าง เธอก็ปลอบใจตัวเองไปพร้อมกัน
หน้าตาที่เหมือนผู้หญิงเป็นความชิงชังในใจลั่วล่างมาตลอด เดิมทีเขาคิดว่าลูกพี่หลานจะเหมือนกับเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ที่ไม่ชอบหน้าตาของเขาอยู่บ้าง ไม่นึกเลยว่าลูกพี่หลานจะเอ่ยคำพูดแบบนี้กับเขา ทำให้ในใจเขารู้สึกตื้นตันไม่หยุดทันที พริบตาเดียวเขาก็ตระหนักถึงความรู้สึกที่ว่ายอมตายเพื่อคนรู้ใจ
