บทที่ 204 ใต้ร่มเงานิกายศักดิ์สิทธิ์ ดุจดังเดินบนน้ำแข็งบาง
แดนเจียงเป่ย เขาก้ายจู๋
ณ สถานที่แห่งนี้ เส้นชีพพลังไม้รุ่งเรือง ลมปราณเขียวสดเจริญงอกงาม ดุจภาพแห่งหมื่นสิ่งช่วงชิงเบ่งบาน ลวี่หยางกับเจินเหรินอิ๋นซานเหินแสงทะยานเร้น ร่อนลงนอกเขาในไม่ช้า
“ก่อนหน้านี้นิกายศักดิ์สิทธิ์มีราชโองการให้เหล่าผู้ฝึกแห่งแดนเจียงเป่ยมารวมกันที่นี่”
เจินเหรินอิ๋นซานมิได้รบกวนค่ายกลบนเขา หากแต่หยิบคำสั่งเร่งด่วนสายหนึ่งออกมา ใช้พลังเวทจุดไฟโยนออกเบา ๆ ให้แปรเป็นแสงวิญญาณบินเข้ากลางเขา
ครู่หนึ่ง ภาพเงาเย้ายวนก็ออกมาจากในเขา
เห็นเพียงหญิงสาวผู้หนึ่ง ดวงตาเย้ายวนราวสายน้ำ คิ้วเรียวแต้มแป้งละเอียด กระโปรงหลุดต่ำเพียงสะโพก ลางเลือนเห็นเนื้อใน พลอยมีกลิ่นหอมบางลอยมาชัด
“ข้าน้อยหานเซียง ผู้ฝึกจากนิกายสาขา ขอคารวะเซิ่งเจินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์”
หญิงสาวผู้นั้นพอปรากฏตัว ก็คุกเข่าเบื้องหน้าด้วยท่าทีงดงามลุ่มลึก แต่แฝงไว้ด้วยความยั่วยวนล้ำลึกให้เกิดความย้อนแย้งรุนแรงในใจผู้พบเห็น
ลวี่หยางหาใช่ผู้ใดเล่า? เขาย่อมไม่กล้าดูเบา หญิงนามหานเซียงผู้นี้มิใช่คนธรรมดา หากแต่เป็นเจ้าสำนักคนปัจจุบันแห่งลัทธิเซียงฉู่ในแดนเจียงเป่ย ระดับวางรากฐานขั้นกลาง ว่ากันว่าภายในลัทธิยังมีเจินเหรินขั้นปลายซุกซ่อนอยู่ด้วย ถือเป็นหนึ่งในสำนักสายมารอันดับต้น ๆ ของแดนเจียงเป่ย
“สองเซิ่งเจินมาไกลนัก เหตุใดมิได้เข้าไปสนทนาข้างในเล่า?”
หานเซี
