รมณ์ที่ไหววูบทำให้คนอดใจไม่ไหวจมลงสู่ความเคลิบเคลิ้ม ทว่าคำพูดต่อมาของลั่วล่างได้ทำลายคาถานี้ไปทันที “เจ้าโง่เซี่ยอี๋ นิ่งอึ้งเซ่อซ่าทำไมเล่า? ยังไม่ตามไปอีก?”
เซี่ยอี๋เห็นแผ่นหลังของลั่วล่างที่เดินไปไกลก็ยกเท้าตามไปท่ามกลางเสียงหัวเราะฝืดเฝื่อน
เซี่ยอี๋อดทอดถอนใจไม่ได้ การเข้าโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งของพวกเขาไม่มีทางสงบสุขปลอดภัยแน่นอน มีความเป้นไปได้สูงว่าลั่วล่างจะกลายเป็นนารีนำเภทภัยของทีมพวกเขา…เขาแทบจะจินตนาการออกได้เลยว่า เขาต้องจัดการเรื่อง ‘ทางการทูต’ ต่างๆ นานาที่เกิดขึ้นเพราะลั่วล่างในโรงเรียนทหารอยู่บ่อยๆ
“ถ้าเกิดลูกพี่หลานอยู่ จะต้องควบคุมพวกปีศาจเบี่ยงเบนได้อยู่แล้ว” เซี่ยอี๋คิดเช่นนี้ เขาก็เริ่มกังวลว่าควรจะทำยังไงดีถึงจะอดทนผ่านปีแรกในโรงเรียนทหารโดยที่ไม่มีหลิงหลานนั่งบัญชาการ?
“หวังว่ามันจะเป็นแค่ความกังวลเกินเหตุของฉันเท่านั้น!” เซี่ยอี๋ได้แต่คิดแบบนี้
ทั้งหกคนเดินออกมาจากสถานี สายลมอ่อนๆ ที่เย็นสบายพัดเข้ามาทำให้ทุกคนรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ถึงแม้ว่าท่าอวกาศจะเป็นพื้นที่ปิดผนึกโดยสมบูรณ์ที่สร้างขึ้นโดยมนุษย์ แต่มันจำลองสภาพแวดล้อมธรรมชาติของดวงดาวเอาไว้ ทำให้คนรู้สึกสุขสบายอย่างยิ่ง
ป้ายรถโฮเวอร์คาร์อยู่ด้านหน้าสถานี เดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว เวลานี้กระเป๋าเป้ของหลิงหลานอยู่บนตัวฉีหลงแล้ว ในฐานะที่เป็นลูกน้องที่ทำงานดี เขาจะให้ลูกพี่แบกกระเป๋าเองได้ยังไง
หลิงหลานสอ
