น้าของตัวเองราวกับกำลังนอนหลับอยู่พลันนั่งตัวตรงขึ้นมา
คนผู้นั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดาสุดขีดไว้ด้านใน ด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมกันลมสีเขียวทหาร กางเกงสีดำ เข็มขัดกระดุมโลหะ เท้าสวมรองเท้าบู้ททหารสีดำไว้คู่หนึ่ง การแต่งตัวเช่นนี้ย่อมทำให้คนรู้สึกว่าหล่อเหลามีชีวิตชีวา แต่กลิ่นอายของเขากลับธรรมดาเรียบง่ายอย่างยิ่ง เหมือนกับว่าเป็นคนเดินถนนธรรมดาทั่วไป ทำให้คนอดมองข้ามอีกฝ่ายไปไม่ได้….
เขาเอานิตยสารที่คลุมใบหน้าลงช้าๆ เผยให้เห็นดวงหน้างดงามที่เคร่งขรึมเย็นชา เขามองไปยังเด็กหนุ่มหลายคนที่กำลังค้นหาเป้าหมายทางด้านหน้าอย่างใจจดใจจ่อก็อดไม่ไหวยกมุมปากขึ้นน้อยๆ ทำลายความเย็นชาไปในพริบตา ความอบอุ่นปรากฏขึ้นบนตัวเขาจางๆ
เขายัดนิตยสารในมือเข้าไปในกระเป๋าเป้ที่อยู่ด้านข้าง หลังจากนั้นก็สะพายกระเป๋าเป้ไว้ข้างหลังก่อนจะเดินไปที่ด้านหลังพวกฉีหลงช้าๆ เนื่องจากเขาเดินแทบจะไม่มีเสียงฝีเท้า พวกฉีหลงจึงไม่ได้สังเกตเลยว่าด้านหลังพวกเขามีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน
“แย่แล้ว!” ฉีหลงพลันจับสังเกตบางอย่างได้ก่อนจะหันศีรษะกลับไปทันที พรสวรรค์สัญชาตญาณสัตว์ป่าของฉีหลงเตือนเขาในช่วงเวลาวิกฤติ
การเคลื่อนไหวผิดปกติของฉีหลงทำให้คนอื่นๆ ตกใจ พวกเขาหันหน้ากลับไปตามการตอบสนอง ลั่วล่างถึงกับทำท่าเตรียมตัวโจมตีทันทีด้วยซ้ำ
“ลูกพี่!” ฉีหลงที่หันหน้ากลัยมาพลันร้องอุทานเสียงหลง “นายมาอยู่ด้านหลังพวกเราได้ยังไง?”
ควรรู้ไ
