จจริงของเรื่องราวอย่างแน่นอน
การติดต่อเข้ามาของพวกเขาทำให้หลิงหลานอารมณ์ดี แต่เธอย่อมไม่ลืมเตือนพวกเขาให้ระมัดระวังทุกอย่างตอนที่อยู่ด้านนอก เดิมทีหลิงหลานยังคิดจะบอกพวกเขาเรื่องที่เธอจะเข้าไปเรียนในโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งในปีนี้เหมือนกับพวกเขา แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปากก็ถูกเธอข่มกลั้นเอาไว้
หลิงหลานอยากให้พวกเขาประหลาดใจ! แน่นอนว่าหลิงหลานไม่มีทางยอมรับหรอกว่า ความจริงแล้วสิ่งที่เธออยากเห็นคือสีหน้าตกตะลึงจนกรามแทบร่วงของพวกเขา…เธอเป็นลูกพี่ที่แสนดีขนาดนี้ จะไปมีเจตนาร้ายแบบนั้นยังไง?
………..
ในที่สุดก็ผ่านไปอีกยี่สิบวัน ถึงเวลาที่ต้องไปลงทะเบียนที่โรงเรียนทหารชายที่หนึ่งแล้ว ถึงแม้ตอนที่หลานลั่วเฟิ่งติดต่อมาหาหลิงหลานเมื่อหลายวันก่อนได้บอกเอาไว้ว่าเธอกับหลิงเซียวจะรีบกลับมาเพื่อไปส่งหลิงหลานลงทะเบียน แต่ก็ถูกหลิงหลานห้ามปรามไว้อย่างรุนแรง เพราะว่าบนจดหมายตอบรับเข้าศึกษาได้เขียนจุดรวมตัวเอาไว้ชัดเจนแล้วว่าเป็นท่าอวกาศระหว่างดาวของโดฮา หรือพูดอีกอย่างก็คือ ขอเพียงเธอนั่งรถไฟขบวนพิเศษที่ไปท่าอวกาศโดยตรงก็ถึงแล้ว ไม่จำเป็นต้องรบกวนหลิงเซียวที่กำลังยุ่งให้กลับมาเพื่อการเดินทางสั้นๆ แบบนี้
เดิมทีหลานลั่วเฟิ่งไม่อยากตอบรับความคิดเห็นของหลิงหลาน แต่หลิงเซียวกลับสนับสนุนการตัดสินใจของหลิงหลานอย่างเหนือความคาดหมาย ตอนนั้นหลิงหลานยังได้ยินเสียงคำรามเป็นสิงโตของหลานลั่วเฟิ่งในตอนที่หลิงเซียวร
