ับปากอีกด้วย ถึงแม้ว่าสุดท้ายหลานลั่วเฟิ่งจะยอมรับการตัดสินใจของพ่อลูก แต่เชื่อว่าหลิงเซียวจะต้องจ่ายค่าตอบแทนบางอย่างที่ชอกช้ำใจเพราะเรื่องนี้แน่นอน ส่วนค่าตอบแทนคืออะไร หลิงหลานไม่อาจรู้ได้
คืนก่อนวันออกเดินทาง หลังจากที่หลิงหลานพูดคุยกับหลานลั่วเฟิ่งตามปกติแล้ว หลิงเซียวกลับปรากฏตัวข้างๆ หลานลั่วเฟิ่งโดยไม่คาดคิด จากนั้นก็บอกว่าอยากคุยกับเธอ
หลิงเซียวที่อยู่ในหน้าจอยังคงสวมเครื่องแบบนายพล ยากจะปกปิดความเหนื่อยล้าบนใบหน้า เสียงอ่อนโยนของเขาดังขึ้นทำให้หลิงหลานใจเต้นเล็กน้อย “หลานเอ๋อร์ ฉันจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว นอกจากวิชาทฤษฎีแล้ว ไม่ได้จัดเตรียมวิชาฝึกฝนร่างกายอะไรไว้ให้เธอในปีหนึ่งเลย การประเมินและทดสอบทั้งหมดได้รับการยกเว้นเป็นพิเศษ แต่ว่าฉันจัดการได้แค่หลักสูตรทางการของฝั่งโรงเรียนเท่านั้น การฝึกฝนประลองส่วนตัวในหมู่นักเรียนต้องให้เธอจัดการเอาเอง…ระมัดระวังทุกอย่างเอาไว้นะ!”
“เข้าใจแล้วครับ คุณพ่อ!” หลิงหลานเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ อย่างไรก็ตาม เสียงของหลิงหลานราบเรียบมากเสมอมาทำให้หลิงเซียวได้ยินแล้วยังคงรู้สึกว่ามันเย็นชา เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เมื่อไหร่ลูกสาวของเขาจะเอ่ยปากเรียกเขาว่าพ่อได้? สามารถออดอ้อนเขาเหมือนเด็กผู้หญิงได้….
ในสมองหลิงเซียวผุดภาพของหลิงหลานที่มีท่าทีกระเง้ากระงอด ดวงหน้าเย็นชาปรากฏสีหน้าขวยเขิน หลิงเซียวก็รู้สึกไม่สบายตัวขึ้นมา เอาเถอะ หลิงหลานเป็
