นแบบนี้ก็ดีที่สุดแล้ว หลิงเซียวน้ำตาไหล หรือว่าชีวิตเขาถูกกำหนดว่าไม่อาจมีลูกสาวที่เหมือนลูกสาวได้? เวลานี้ความแค้นในใจเขาเริ่มพุ่งสูงขึ้น คนที่สร้างผลลัพธ์อันน่ากลัวนี้ย่อมเป็นพวกคนที่ทำร้ายเขาแน่นอน เขาไม่มีทางปล่อยพวกมันไปแน่
หลิงหลานรู้สึกได้ถึงจิตสังหารพุ่งออกมาจากตัวหลิงเซียวแวบหนึ่ง จากนั้นก็กลับมาเป็นปกติในชั่วพริบตา ถ้าหากมิติการเรียนรู้ไม่ได้ให้เธอเรียนรู้เกี่ยวกับจิตสังหารอย่างทะลุปรุโปร่งละก็ เกรงว่าเธอคงจะถูกหลิงเซียวตบตาไปแล้ว เธองุนงงเล็กน้อยว่า อะไรทำให้หลิงเซียวมีกลิ่นอายดุดันอยากจะฆ่าคนขึ้นมากะทันหัน?
หลิงเซียวที่กลับมาเป็นปกติจ้องมองเด็กสาวที่ทำหน้าเยือกเย็นหนักแน่น เขารู้ว่าการหายไปสิบเจ็ดปีของเขาทำให้หลิงหลานเรียนรู้ที่จะแบกรับความรับผิดชอบด้วยตัวเอง ในใจเขาก็รู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น
ไม่ได้การแล้ว เขาจะต้องแบกรับความรับผิดชอบในฐานะพ่อ ต้องให้หลิงหลานรู้ว่า นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปมีคนที่ปกป้องเธอจากลมฝนได้ “หลิงหลาน ไปถึงโรงเรียนทหารแล้วก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรนั้น อยากทำอะไรก็ทำเลย ทุกอย่างพ่อรับผิดชอบเอง!” หลิงเซียวเอ่ยกับหลิงหลานอย่างมั่นใจ
หน้าผากของหลิงหลานเต็มไปด้วยขีดดำในชั่วพริบตา คำพูดของหลิงเซียวทำให้เธอนึกถึงคำพูดที่กล่าวกันอย่างแพร่หลายในชาติก่อนว่า ‘พ่อของฉันคือหลี่กัง[1]’
ในสมองหลิงหลานผุดฉากหนึ่งขึ้นมาทันที เธอนำลูกสมุนที่อวดดีกลุ่มหนึ่งไปด้วยความเย่อ
