? ผมก็เลยคิดว่าทำยังไงถึงจะให้โล่มีความสามารถโจมตีได้เหมือนกัน…”
“ผมทดลองอยู่หลายครั้ง และก็เคยทดลองใช้โล่เป็นอาวุธไปโจมตีฝ่ายตรงข้าม แต่พบว่านี่มันเป็นไปไม่ได้เลย เพราะว่าเมื่อโจมตีแล้วก็จะเปลี่ยนเป็นรูปแบบการจู่โจมทางจิต โล่จะพังทันที” หลิงหลานพูดถึงความล้มเหลวในตอนแรก มุมปากเผยรอยยิ้มทีละนิด เวลานั้นอาจารย์ทุกคนต่างทำหน้าสับสน กระทั่งอาจารย์หมายเลขห้าก็รักษาใบหน้ายิ้มแย้มโรคจิตไว้ไม่ได้ เปลี่ยนเป็นดูคลั่งอยู่บ้าง
“ต่อมา บังเอิญเห็นการเคลื่อนไหวของเตียงสปริง ก็เลยคิดว่าจะเปลี่ยนโล่ให้เป็นเหมือนเตียงสปริงได้หรือเปล่า ในขณะที่ป้องกันก็สามารถสะท้อนพลังที่ได้รับออกไปด้วย? หลังจากที่ศึกษาอยู่นานมาก ในที่สุดก็ค้นคว้าออกมาแบบนี้ ส่วนเพราะอะไรถึงปรากฎเป็นผิวกระจก…” มุมปากของหลิงหลานผุดรอยยิ้มที่เรียกได้ว่าหยอกเล่นออกมาจางๆ
หลิงหลานไม่ได้อธิบาย หากแต่ปล่อยโล่เจ็ดเหลี่ยมของตัวเองออกมาอีกครั้ง โล่สามอันปรากฏขึ้นตรงหน้าหลิงเซียว หลังจากนั้นก็เปลี่ยนรูปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็ก่อเป็นผิวกระจกที่มีขนาดเท่าฝ่ามือ…
“สะท้อนกลับได้หมดเลยเหรอ?” หลิงเซียวอดสงสัยไม่ได้
“โจมตีดูสิครับ” หลิงหลานกล่าว “พยายามลดพลังให้น้อยลงเท่าที่จะทำได้หน่อยนะ” โล่ป้องกันในตอนนี้ไม่ได้แข็งแกร่งเท่าโล่เจ็ดเหลี่ยมฉบับดั้งเดิม ถ้าพลังของหลิงเซียวมากเกินไป เกรงว่าจะมองไม่เห็นประสิทธิภาพ
หลิงเซียวพยักหน้า ปล่อยการจู่โจมทางจิตส
