นกัน หลิงเซียวบอกลาหลานลั่วเฟิ่งโดยไม่ต้องให้เธอร้องเรียกแล้วเดินตามหลิงหลานออกจากบ้านหลักมาที่ลานบ้านด้านหลังซึ่งเป็นสถานที่เก็บตัวของมู่สุ่ยชิง
เมื่อเข้าไปในลานบ้านก็เห็นมู่สุ่ยชิงนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งในลาน หลิงเซียวเห็นมู่สุ่ยชิงที่มีเส้นผมสีขาวแกมเทาแล้ว ถึงแม้ว่าเขายังคงยิ้มอยู่ ทว่าดวงตาทั้งสองพลันแดงขึ้น เรียกเบาๆ ว่า “อาจารย์!”
มู่สุ่ยชิงมองสภาพร่างกายของหลิงเซียวด้วยความจริงจังก่อนจะพยักหน้าเอ่ยด้วยความพึงพอใจว่า “ไม่เลว ไม่เหลือปัญหาแอบแฝงอะไรเลย” ที่แท้มู่สุ่ยชิงทำการตรวจสอบสภาพร่างกายของหลิงเซียวทันที ถึงยังไงปีนั้นหลิงเซียวก็ถูกพลังมหาศาลระเบิดใส่จนไปถึงดาวที่ไม่รู้จัก เอาชีวิตรอดมาได้ด้วยความโชคดี เวลานั้นเขาต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสแน่นอน
มู่สุ่ยชิงกลัวอย่างยิ่งว่าหลิงเซียวจะจ่ายค่าตอบแทนด้วยการยืมพลังชีวิตจนทำร้ายรากฐานเพื่อที่จะช่วงชิงโอกาสรอดชีวิตมาได้ ตอนนี้ดูแล้วสถานการณ์ไม่ได้ย่ำแย่อย่างที่เขาคิดไว้ขนาดนั้น นี่จึงทำให้เขาปลื้มปิติยินดีอย่างยิ่ง
“ขอบคุณครับอาจารย์!” หลิงเซียวย่อมรู้ว่ามู่สุ่ยชิงทำอะไรไปบ้าง เขาเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง
“นอกจากตรวจดูสภาพที่แน่ชัดของเธอแล้ว ยังมีอีกเรื่องที่ต้องให้เธอทำ” มู่สุ่ยชิงกล่าว
“อาจารย์โปรดสั่ง” หลิงเซียวเก็บรอยยิ้มน้อยๆ เอ่ยด้วยความเคารพ
“ช่วยอาจารย์ประเมินหลานเอ๋อร์ดีๆ หน่อยสิ” มู่สุ่ยชิงกล่าวพลางชี้ไปยังหลิงหลานที่ย
